Onder het bordje Love

Make-up in een klein wit busje voor de deur, een jurk van kant aan een houten balk en een first look in de gang. Een gemeentehuis van rode baksteen met een stenen balkon boven de ingang, en in de Ardennen een stenen huis met rode parasols, witte tenten en een lange, vrolijke receptie. Een ceremonie onder een bordje Love, met de ene spreker na de andere, en 's avonds een tent vol lampions en een eerste dans in paars, groen en rood.

De make-up gebeurde die ochtend in een klein wit busje voor de deur, met de achterdeuren open en een gordijntje opzij. Daarbinnen, tussen spiegeltjes en penselen, zat Marie te lachen terwijl de kleuren een voor een op hun plaats kwamen.

Binnen hing de jurk aan een oude houten balk: kant, een V-hals en kleine mouwtjes.

In de tuin maakte iedereen zich ondertussen klaar, en Harold stond er in een donkerblauw pak met een vlinderdas en een witte calla op zijn revers, met in zijn handen een boeket van witte calla's, rozen en gipskruid.

Marie wachtte in de gang, met haar armen gekruist en een grote glimlach. Harold kwam de trap op met het boeket, en dan stonden ze tegenover elkaar. Een kus op de wang, en een knuffel.

Op het houten terras achter het huis volgde de eerste groepsfoto, en dan ging het naar het gemeentehuis.

Voor het gemeentehuis, een gebouw van rode baksteen met spitse ramen en stenen kantwerk, stond iedereen al te wachten op het voetpad, in de zon. Er werd begroet en bijgepraat.

De trouwzaal had houten lambrisering, een schouw met wapenschilden en een lange tafel waar Marie en Harold vooraan zaten. De ambtenaar, met de sjerp over haar schouder, las de artikels uit het burgerlijk wetboek voor, en dan kwam het jawoord.

Een kus, een zaal die klapte, en dan tekenden ze.

En toen stonden ze plots op het stenen balkon boven de ingang, met de hele straat aan hun voeten. Beneden volgden de felicitaties.

De rest van de dag speelde zich af in de Ardennen, rond een groot stenen huis met witte tenten in de tuin en rode parasols op het terras. Daar ging de eerste fles open, en vond iedereen elkaar terug in de zon, met veel gelach onder de parasols.

Even verderop lag een weide met grote bomen. Daar waren ze voor het eerst met z'n tweeën: voorhoofd tegen voorhoofd, een kus in de schaduw, en een zitje in het gras.

Op diezelfde weide kwam iedereen samen voor een groepsfoto. Marie draaide een rondje voor de hele groep, en daarna gingen alle armen de lucht in.

Dan de families en de vrienden, en een bruid die horizontaal werd opgetild.

De ceremonie was onder een tent in de tuin, met witte stoelen in rijen op het gras en een houten bordje met LOVE erop. Marie en Harold kwamen samen binnen, langs alle gasten, en gingen vooraan zitten.

Daarna kwam de ene spreker na de andere aan de microfoon. Er werden teksten voorgelezen en verhalen verteld, en bij een van de speeches ging er een foto omhoog die de hele tent deed lachen. Marie en Harold zaten vooraan te luisteren, en soms keken ze elkaar even aan.

Voor de geloften gingen ze rechtstaan, tegenover elkaar, elk met een blad en de microfoon. Marie eerst, dan Harold, en daarna een kus.

Een kleine jongen bracht de ringen, in een zwart doosje. Ze schoven ze elkaar aan, en dan stond de hele tent recht om te klappen, en liepen ze samen door het gangpad naar buiten.

De ringen legde ik daarna tussen de witte rozen en het gipskruid.

De receptie ging verder in de tuin, aan statafels en op het gras, tussen de tenten, en ze duurde lang. Lang genoeg om er te doen wat ik op een receptie het liefst doe: gezichten zoeken. En die waren er, vooral lachende: vriendinnen die elkaar vastpakten, mannen die de duimen omhoog staken, en een baby die van arm tot arm ging.

En op het einde riepen we iedereen bij elkaar op het terras voor nog een groepsfoto, door de zoeker van een oude camera.

Daarna een kus onder de parasols, en dan samen naar de tent voor het diner.

Onder de tent hingen witte lampions, en toen Marie en Harold binnenkwamen, stond iedereen recht en klapte. Aan tafel werd er gegeten, gepraat en gelachen.

En ook hier werd er heel wat gesproken. Met de microfoon in de hand en de armen in de lucht, met een presentatie op het scherm, met bladen vol tekst, en voor een zaal die luisterde, lachte en hier en daar een traan wegveegde.