Lang leven Sofie en Maarten

Een jurk van kant aan de trapleuning, een boeket roze gerbera's en een oude gele bus met een glazen dak. Het gemeentehuis van Edegem met zijn houten lambrisering, en een kerk in Mortsel waar de kinderen vooraan op de grond zaten en de hele kerk de handen uitstak voor de zegen. Buiten een haag van witte linten en rode rozen, daarna Kasteel Cantecroy, en 's avonds in The Tree een quiz, een kraskaart en een trouwtombola in rood licht.

De jurk hing klaar aan de trapleuning: een lijfje van kant met een diepe V en een glinsterende band om de taille. In de woonkamer ging hij aan, en de lange rij knoopjes op de rug ging een voor een dicht. Daarna nog oorbellen, een ketting en wat lippenstift, en dan gingen Sofies armen in de lucht.

Buiten op straat stond een oude, gele bus te wachten, en daarvoor stond Maarten in een donkerblauw pak met een roze gerbera op zijn revers, en met in zijn handen het boeket: roze gerbera's, witte rozen en groene chrysanten.

Binnen stonden de gasten klaar, op een rode loper in de gang. Sofie kwam de trap af, en Maarten wachtte aan de voordeur. Toen hij haar zag, gaf hij haar een kus, terwijl de gasten op de stoep stonden te kijken.

Op straat volgde een eerste groepsfoto, met iedereen naast de bus en alle armen omhoog.

En dan stapte iedereen in. De gele bus had een glazen dak en rode stoelen, en vanachteraan tot vooraan zwaaide iedereen naar de camera.

Aan het gemeentehuis van Edegem stapten ze uit en liepen ze arm in arm naar binnen. De trouwzaal was een zaal met houten lambrisering, een kroonluchter en een lange tafel met een witte bloemenschikking.

De ambtenaar sprak met veel gebaren voor de oude schouw, en in de zaal werd er geluisterd en gelachen. Hij las voor uit een donkerrode map, en dan kwam het jawoord.

Ze tekenden aan de lange tafel, en dan volgde nog een kus in de deuropening, en een knuffel.

Buiten, aan het gemeentehuis, kwam iedereen samen voor een groepsfoto, en daarna vielen de felicitaties.

De kerk in Mortsel was versierd met vlaggetjes, en de gele bus stond er al voor de deur. Maarten kwam aan, begroette de priester en wachtte vooraan. Achter twee misdienaars kwam iedereen binnen over de rode loper, en dan Sofie zelf.

Vooraan op de grond zat een hele groep kinderen. Voor hen werd er voorgelezen uit een prentenboek, met de prenten naar de kinderen gedraaid, en ze luisterden met grote ogen.

Een zangeres en een gitarist zorgden voor de muziek. De priester sprak met de microfoon in de hand, en er werd veel gelachen.

Voor de geloften gingen ze rechtstaan, elk met de microfoon in de hand. Een kleine jongen in een blauw jasje bracht de ringen, in een glazen doosje met mos. De ringen aan, en een kus.

Ze tekenden op het altaar, en staken samen de trouwkaars aan.

Voor de zegen stak de hele kerk de handen uit naar Sofie en Maarten, van de eerste tot de laatste rij.

Toen ze naar buiten kwamen, stond de rode loper vol kinderen. Ze zwaaiden met witte linten en rode rozen, en hielden een groot doek omhoog, beschilderd met regenbogen en handjes en in grote letters: Lang leven Sofie en Maarten.

En dan de felicitaties, op het plein voor de kerk, met heel wat knuffels en nog meer gezichten om te zoeken.

Voor de groepsfoto's en de foto's met z'n tweeën gingen we naar Kasteel Cantecroy in Mortsel, met zijn trapgevels, torens en rode baksteen. Eerst iedereen samen op het gras, met de armen in de lucht, en daarna in kleinere groepjes.

Dan was het onze beurt. Onder de bomen in het park waren ze vooral aan het lachen, voorhoofd tegen voorhoofd, en langs een oude stenen muur tilde Maarten haar op zijn rug.

Aan de muren van het kasteel kwamen er bakstenen bogen, lavendel en rozen bij.

En op het einde, op de binnenkoer voor het kasteel, sprongen ze allebei de lucht in, en dan nog een knuffel met het boeket ertussen.

De ringen legde ik daarna in een roze gerbera.

Het feest was in The Tree in Lier, een grote, lichte zaal met witte bogen aan het plafond, houten krukken en hoge pluimen van droog gras op de tafels. Op de receptie deed ik wat ik het liefst doe: gezichten zoeken.

Tussen de gangen door ging het niet stil. De vriendinnen namen met hoedjes en lippen op een stokje een foto met de bruid, en het bruidspaar danste tussen de tafels. Een man met een pet achterstevoren en een parelketting leidde een quiz, met bladen vol vragen aan elke tafel.

Er werd gegeten, gepraat en gelachen, en daarna kregen Sofie en Maarten nog een kraskaart: Geluk, liefde en dans.