Een vlag voor de bruid

Een blauw oldtimerbusje op het erf van een boerderij in Reet, en een haag van roze en blauw op het pad. Het gemeentehuis en de kerk van Reet, aan weerskanten van de straat, kinderen met houten harten, en daarna haar eigen vendelgroep, die de vlaggen door de lucht liet zwieren, met de bruid ertussen. Foto's in het groene graan achter de boerderij, en een feest in het Hof van Beatrijs in Lier, waar iedereen de lucht in ging.

De dag begon op de boerderij van de ouders van Charissa, in Reet. Charissa is mijn achternicht, en dus stond ik die dag met mijn camera tussen familie. Ze werd opgemaakt in de keuken, in een roze kamerjas, en lachte zich door de make-up heen.

Daarna de jurk, wit en sober, met kleine mouwtjes vol ruches, en een rij knoopjes op de rug die met drie paar handen tegelijk dichtging. Als laatste de schoenen, oudroze, met een bandje rond de enkel.

Op het erf stond intussen een blauw met crème oldtimerbusje van Autocars Lauwers te blinken, met ronde koplampen en een bagagerek op het dak. Joris zat er al in, en achteraan wuifden twee kinderen door de achterruit.

Op het pad naar het huis, afgezet met witte bloemen, stonden de gasten in twee rijen: de vrouwen in het roze aan de ene kant, de mannen in het blauw aan de andere. Joris wachtte ertussen, met het boeket in zijn handen: roze en perzikkleurige rozen met veel groen.

Toen kwam Charissa naar buiten, met een lange sluier, en de haag begon te klappen. Joris gaf haar het boeket, en een kus, en daarna gingen bij iedereen de armen in de lucht.

In de tuin achter de boerderij werd er geklonken, met het veld meteen achter de haag, en kwamen de familiefoto's, in alle combinaties. De mannen in het blauw deden een sprongetje, de vrouwen in het roze gaven Charissa een zoen, elk op een wang.

Met het busje ging het naar het gemeentehuis van Reet, waar ze over een rode loper de trap op gingen. De trouwzaal was licht, met portretten aan de muur, een lange gele tafel vooraan en roze rozen in een vaas.

Er werd veel gelachen. Na het jawoord een kus, en daarna werd er getekend, aan een tafel tegen een houten wand: door hen twee en door wie mee tekende, een voor een.

De kerk staat aan de overkant van de straat, en daar wandelde iedereen naartoe, twee aan twee, met de kinderen ertussen.

Binnen stonden langs de middengang houten bogen met witte en roze bloemen, en bij de ingang hing een bordje met hun namen. Eerst kwamen de kinderen naar voren, met elk een houten hart: op het ene stond Together, op het andere Forever. Dan kwam Charissa binnen, over de rode loper.

Een zangeres zong, een pianist speelde, en de priester in een gele kazuifel leidde de mis. Charissa en Joris zaten vooraan op twee stoelen, en lachten.

Er werd voorgelezen, door de een na de ander, en ondertussen gingen de kleinste kinderen vooraan op de trede zitten, met hun beentjes naar voren.

Toen stonden Charissa en Joris recht voor hun beloftes, met de priester naast hen en de microfoon die van hand tot hand ging. De ringen kwamen in een groen doosje, en daarna een kus voor een volle kerk.

Op het altaar brandde een kaars met hun namen erop, en aan het altaar werd er nog eens getekend.

Buiten stond het plein vol. Charissa en Joris liepen door een haag van gasten naar buiten, en dan kwamen de felicitaties, lang en uitgebreid, tussen de terrassen van de cafés.

En dan kwamen de vendeliers, het groepje waar Charissa zelf in zit: meisjes in het wit met een rode sjerp, en vlaggen in rood, geel en blauw die door de lucht zwierden, hoog boven het plein. Charissa nam haar eigen vlag erbij, in haar trouwjurk, en zwierde mee. Op het einde stonden ze allemaal op een rij, met de armen om elkaar, en Charissa in het midden.

Daarna was er een pint, voor haar vendelvriendinnen en voor Charissa ook, en veel gezichten in de zon.

Voor de foto's met hen twee reden we terug naar de boerderij, naar het veld erachter. Het graan stond nog groen en hoog, met sporen van de tractor erdoor, en daar liepen ze in, steeds verder.

Hij nam haar op zijn rug, zij lachte, en tussen de sporen trokken ze elkaar aan de hand mee. Van bovenaf gezien stonden ze midden in het groen, met het boeket tussen hen in.

Het feest was in het Hof van Beatrijs in Lier. In de tuin stond een houten boog met bloemen, naast een bord met Welcome to our wedding, en daar stonden ze even met z'n tweeën. In de kraag van het jasje van Joris stonden hun namen geborduurd.

De ringen legde ik in een roos uit het boeket.

De receptie was op het terras, onder rode parasols, en op het gazon ernaast. Er waren glazen bubbels en een pint, er werd gepraat en gelachen, en er werd veel geposeerd, met de armen om elkaar.

Op het gazon kwam iedereen samen voor een grote groepsfoto, en vanaf dan was het hek van de dam. Charissa werd opgetild en horizontaal gehouden, daarna Joris, en de vriendinnen in hun zomerjurken en de vrienden in het blauw wilden elk hun eigen foto. Het einde van de reportage: Joris, hoog in de lucht boven een kring mannen in pak.