Met de tram naar het stadhuis

Een boeket rozen op de tram, armen in de lucht op het balkon van het stadhuis van Gent, en een sloep met een Belgische vlag onder de bruggen door. Een week later een kerk vol roze en wit, een haag met confetti op de kasseien, en foto's in het Groot Begijnhof van Leuven, tussen groene deuren en rode baksteen. En 's avonds witte ballonnen onder oude balken, een taart met vuurfonteinen en een dansvloer vol licht.

Sofie en Danny trouwden twee keer, met een week ertussen. Eerst in Gent, en die dag begon op de tram: tussen de gele stangen, met een boeket roze en witte rozen op schoot, en de familie op de banken errond. Er werd gelachen, gekeken en geknuffeld, en Danny stond er in een blauw pak bij, met een hand aan de stang.

Uitgestapt in het centrum gingen we eerst even het gras op, met de kerktorens van Gent erachter. Daar vlogen de armen in de lucht, werd er gesprongen en gekust.

Dan over de kasseien naar het stadhuis. Binnen waren het gotische zalen met stenen kantwerk aan de muren en een paarse loper op de vloer. Aan een lange houten tafel, onder hoge ramen, werd er eerst getekend, en daarna kwam de ambtenaar binnen, met de sjerp over zijn schouder.

Er werd voorgelezen, en dan het jawoord. Sofie en Danny vielen elkaar in de armen, en er werd een traan weggeveegd.

Daarna stonden ze plots op het balkon van het stadhuis, tussen de blauwe doeken, met hun armen in de lucht.

Te voet ging het naar het water, bij de Sint-Michielsbrug. Daar lag een witte sloep van iBoat klaar, met een Belgische vlag achteraan, en iedereen stapte in.

De tocht ging onder de bruggen door, langs de gevels en de muren van het Gravensteen, met op tafel glazen bubbels en schalen vol hapjes. Verder van het centrum werd het water breder, en dan mocht Sofie aan het stuur, en daarna Danny, en daarna nog een paar anderen.

Aanmeren deden we aan een terras aan het water, bij een groen houten paviljoen, voor de lunch. En op de steiger ervoor waren ze nog even met z'n tweeën.

Een week later, in Leuven, begon de dag in een hotelkamer. Het haar werd opgestoken, de make-up kwam laag voor laag, en Sofie zat er met een witte haarband in en een glimlach van oor tot oor.

Het boeket was zacht, met roze en witte rozen en dahlia's. De jurk was strak en sober, met kleine ruches op de schouders, een open rug en een lange rij knoopjes. Een vriendin in een koraalroze jurk hielp met de laatste knoopjes, en kreeg daarvoor een stevige knuffel.

De kerk ligt aan een plein van kasseien onder hoge bomen. Danny stond er te wachten met een roosje op zijn revers, terwijl de gasten een voor een aankwamen, elkaar begroetten en nog even bijpraatten.

Binnen staan grijze zuilen, donkere houten koorbanken en hoge ramen achter het altaar, en aan de banken hingen bloemen in roze en wit. Danny kwam eerst binnen, en daarna Sofie.

Aan de lezenaar volgden de lezingen, en dan stonden ze op voor hun geloften, die ze elk van een blaadje lazen, in de microfoon die de priester hen voorhield. Dan de ringen, en een kus.

Ze lazen ook allebei nog een tekst voor aan de lezenaar.

Toen ze samen door het middenpad naar buiten liepen, stond buiten een lange haag op de kasseien, en daar werden ze onthaald met een regen van confetti.

De felicitaties begonnen meteen op het plein voor de kerk. De receptie was in de tuin van de Faculty Club in Leuven: tussen hagen, parasols en muren van rode baksteen, met witte ballonnen aan de tafels. Ik deed er wat ik op een receptie het liefst doe: gezichten zoeken.

Voor de foto's met z'n tweeën gingen we naar het Groot Begijnhof van Leuven. Eerst bij een oude stenen muur, met het boeket tussen hen in, en dan op het gras ernaast, tussen hoge, donkere coniferen.

Het begijnhof zelf is één groot decor: smalle straatjes met kasseien, gevels van rode baksteen, groene deuren en bloemen aan de vensters. Daar was het gewoon wandelen, stilstaan en dicht bij elkaar komen.

In een van de tuinen ging het er wat wilder aan toe: Danny maakte een sprong, en tilde Sofie daarna op, haar jurk in de lucht.

Op het einde nog de groepsfoto's, met familie en vrienden die mee de armen in de lucht staken.

De ringen legde ik daarna in een witte dahlia uit de bloemen.

De feestzaal van de Faculty Club heeft oude houten balken, een vloer van donkere tegels en ronde tafels met kaarsen en bloemen. Aan het plafond hingen witte ballonnen en grote bollen van gouden lichtjes. Binnen gingen de gesprekken gewoon verder, tot Sofie en Danny de zaal in kwamen.

Danny nam als eerste de microfoon, in een cirkel van licht, en Sofie zat ernaast met haar handen voor haar gezicht van het lachen. Later volgden er nog speeches, aan tafel werd er gegeten, gepraat en gelachen, en de zaal kleurde intussen paars en blauw.

De taart kwam binnen met vuurfonteinen erop, en samen sneden ze hem aan. Daarna gingen de servetten de lucht in, en stond er een dessertbuffet klaar met taartjes en soezen.