Een spoor door het graan

Een huifkar achter een oldtimer-tractor, een kerk die tot in de zijbeuken vol zat, en toen de deuren opengingen een plein vol kinderen en een stoet tractoren die niet meer ophield. 's Avonds stond er een tent in het gras, met een quiz, een houten koe en een eerste dans tot het veld donker was.

De dag begon met een krultang. Jessica zat in een witte kamerjas aan de salontafel, de make-up uitgestald voor haar, en lachte zich door het eerste uur heen. Boven hing de jurk aan de kastspiegel te wachten, lang en wit, met mouwen van kant.

Aankleden deed ze niet alleen. Er waren handen voor de knoopjes op de rug, en haar nichtje, in een kanten kleedje, mocht de sleep dragen en was daar zichtbaar trots op. Toen de oorbellen erin gingen, was de kamer één lach.

Bert stond intussen al klaar, in een groen pak met een zalmkleurige strik, het boeket in zijn handen. Achter hem de tent, voor hem een weide met een gemaaid pad en pluimen pampasgras erlangs. Aan het einde van dat pad moest hij gaan staan, met zijn rug naar het huis.

Familie en vrienden vormden een haag, en daartussen kwam Jessica aangewandeld. Bert draaide zich om, en wat er dan gebeurt zie je op de foto's beter dan ik het kan opschrijven.

Naar het gemeentehuis ging het niet met een limousine. Naast het huis stond een blauwe Ford-tractor te wachten, met droogbloemen op de neus en een huifkar erachter. Op de flank hing een slinger met hun namen, en onder de boog binnenin stond Just Married te lezen, nog voor dat waar was. Iedereen mocht mee op de banken, ook de allerkleinsten.

Voor het gemeentehuis stond al volk te wachten toen de Ford het plein op draaide. Binnen volgde een burgerlijk huwelijk waar opvallend veel gelachen werd, en ook de ambtenaar had er zelf plezier in.

Van het gemeentehuis ging het te voet naar de kerk. Daar stond Bert vooraan te wachten tot Jessica door de middengang naar voren kwam, tussen het pampasgras en de perzikkleurige bloemen. De kerk zat vol, tot in de zijbeuken. Er werd live gezongen en piano gespeeld, en het mooiste stuk was van henzelf: met een microfoon in de hand, een blad in de andere, en af en toe de slappe lach.

De ringen lagen in een glazen kistje op een bedje van mos, en haar nichtje bracht ze plechtig naar voren.

Daarna een kus, applaus uit alle banken, en samen een kaars aansteken.

En toen gingen de deuren open. Er dwarrelden bloemblaadjes, en het plein stond vol: niet alleen de gasten, maar ook tientallen kinderen, met bloemen in de hand en een lawaai dat je tot achteraan hoorde.

Het bleef niet bij kinderen. Terwijl iedereen nog stond te feliciteren, draaide er een blauwe New Holland het plein op, en daarachter nog een tractor, en nog een. Groene, blauwe, rode, een met ballonnen aan de spiegels, en tot twee keer toe een wiellader met de bak omhoog. Het hield niet op.

Op straat stond intussen een groep in het wit klaar, met rode sjerpen, een trommel en vlaggen in blauw, geel en rood. Het wimpelen begon, en na afloop stond Jessica er in haar trouwkleed middenin. Naar huis ging het weer met de huifkar, en de tractoren reden gewoon mee: een stoet over de smalle wegen tussen de velden.

Thuis eerst de grootouders, in de tuin, en een rondje rennen over het gazon met het nichtje. En dan waren ze even van niemand. Even verderop stond het graan rijp en goudgeel, met een spoor erdoor waar je net met twee in past.

Ze hebben elkaar om beurten op de rug genomen, en wie daarbij het hardst lachte is moeilijk te zeggen. Boven het veld trok de lucht intussen dicht, zo een lucht waar een fotograaf stil van wordt.

Het feest was bij de ouders van Jessica: op hun boerderij stond een tent in de weide, vlak naast het huis waar de huifkar vertrokken was. Houten vloer, lange tafels, servetten in steenrood en aan het dak grote trossen droogbloemen. Op elke tafel stond in plaats van een nummer een foto van een landschap, en bij de ingang een schoolbank met een krijtbord erachter. De hond had voor de gelegenheid een strikje om.

Aan de straat stond een verkeersbord dat alles zei: lokale feesten. Het was warm, zo warm dat de waaiers bovenkwamen, en wie zijn jas openhield liet een voering zien waar over nagedacht was. De groepsfoto's liepen uit de hand zoals het hoort: de vriendinnen droegen Jessica, en de vrienden gooiden Bert de lucht in.

Toen ze de tent binnenkwamen, stond iedereen recht en draaiden de servetten boven de hoofden. Jessica nam daarna zelf de microfoon, en aan de tafels werd het een lange, luide avond. Buiten zakte de zon achter de schuur, en van op een afstand lag de tent daar als een lantaarn in het gras.

Op het scherm verscheen een titel: De Couples Cup. Twee presentatoren met een koptelefoon op, een tafel met een beker erop, en het bruidspaar op twee stoelen in het midden van de tent. Er kwam een houten koe aan te pas die gemolken moest worden, en op het einde stond Jessica met de beker in haar handen.

Het was al donker toen er buiten koplampen aangingen. Door het veld kwam een blauw autootje aangereden met New Holland op de flank en een baal op het dak, en de halve tent liep naar buiten om te kijken.

En dan de openingsdans, op de houten vloer, met een dip, een lift en de armen in de lucht. Verderop in het donker brandden twee letters in het gras: een J en een B.