Een trompet in het begijnhof

Een gemeentehuis met groene luiken en een trouwzaal met zachtgroene muren. Een kerk die tot achteraan vol zat, een koor in het zwart, en buiten op het plein de fanfare, met de bruid zelf aan de trompet. In het begijnhof van Lier een rode fiets, een saxofoon en een trompet, en 's avonds in het Hof van Nazareth een taart vol sterretjes en een openingsdans in blauw licht.

Lisa en Bruno spelen allebei in de fanfare, en dat zou je die dag nog horen. Maar eerst was het stil, in een kamer met houten kasten, waar Lisa in haar jurk stapte: strapless, met kant op het lijfje en een lange rok van tule. De knoopjes op haar rug gingen een voor een dicht, en op het einde kwam er een wit bolerootje over haar schouders.

Buiten, op de oprit voor een huis van rode baksteen, stond Bruno in een donkerblauw driedelig pak te wachten, met een boeket van witte en crèmekleurige rozen in zijn handen. Achter hem stond de familie, en toen Lisa naar buiten kwam, draaide hij zich om.

Daarna kwam iedereen op de oprit samen voor een groepsfoto, met de armen in de lucht.

Het gemeentehuis van Heist-op-den-Berg is een herenhuis van rode baksteen met groene luiken, en ze gingen er binnen door een smeedijzeren hekje en een tuintje met lage hagen. De trouwzaal had zachtgroene muren, gouden spiegels en een grote houten tafel, met daarachter de ambtenaar met zijn sjerp.

Er werd voorgelezen en geluisterd, en in de zaal zat een klein jongetje in een grijs gilet met een vlinderdas zich duidelijk te amuseren. Na het jawoord een kus, en dan tekenden ze, een voor een, met het boeket naast zich op tafel.

Buiten, aan de voet van de trap, nog even met z'n tweeën.

De Sint-Lambertuskerk staat aan de overkant van het plein, en daar liepen Lisa en Bruno hand in hand naartoe, in de zon. Binnen lag een rode loper door een kerk die tot achteraan vol zat. Op de stoelen langs het gangpad hingen kleine boeketjes van witte rozen en gipskruid, en in het boekje stonden twee figuurtjes op een rode tandem.

Een koor in het zwart zong, met een dirigente vooraan, en aan de lezenaar volgden de lezingen elkaar op. Lisa en Bruno zaten vooraan, op twee stoelen op de rode loper.

Toen stonden ze op, tegenover elkaar, met de priester erbij, en spraken ze hun beloftes uit. Ze lachten, hij met de microfoon in de hand, zij met haar blik op hem.

De ringen kwamen uit een klein doosje, en gingen aan elkaars vinger. Daarna een kus, en de hele kerk keek mee. Ze staken samen een kaars aan, tekenden aan het altaar, en het koor zong nog eens.

Aan het einde liepen ze over de rode loper naar buiten, met de armen in de lucht.

Buiten stond het plein vol, en iedereen stond in een lange haag in de zon, van de kerkdeur tot ver op het plein. Lisa en Bruno liepen ertussendoor, en dan begon het feliciteren, met handen, knuffels en bloemen.

En toen begon de fanfare te spelen, met trompetten, saxofoons en trombones, de partituren in de hand. Het duurde niet lang voor Lisa er zelf een trompet bij nam, in haar trouwjurk, en meespeelde.

Van op een afstand lag het plein vol volk, in de zon, met de toren van de kerk erboven.

Voor de foto's met hen twee gingen we naar Lier. Eerst het park, met de bomen in hun herfstkleuren en een wit sierlijk bruggetje over het water. Daar stonden ze dicht tegen elkaar, met het zonlicht door de bladeren.

Dan het begijnhof, met zijn kasseien en zijn huisjes van rode baksteen. Er stond een rode fiets met een rieten mandje, en daar ging Lisa achterop zitten.

En dan haalden ze hun instrumenten boven: een saxofoon voor Bruno en een trompet voor Lisa, en ze speelden samen, midden in de straat. Op de stoep van een wit huisje deden ze het nog eens over, zittend, met de trompet hoog in de lucht.

Tussen de witte gevels van het begijnhof stonden ze daarna nog even met z'n tweeën, met het boeket tussen hen in.

Het feest was in het Hof van Nazareth in Lier. In de tuin, in de late zon, kwamen de gasten samen voor de receptie, met glazen bubbels en jus d'orange op de tafels. Ik liep van groep naar groep, langs gezichten die lachten en praatten.

De ringen legde ik daarna in een van de witte rozen uit het boeket.

Toen de zon zakte, kwamen er nog foto's in groep, en daarna gingen de deuren naar binnen open voor de avondgasten.

Toen Lisa en Bruno de feestzaal binnenkwamen, stond iedereen recht. Er werd gegeten aan ronde tafels met kaarsen, en tussen de gangen door kwamen de speeches. Er werden beelden geprojecteerd op een scherm, en Lisa en Bruno stonden ervoor te kijken.

En dan ging het licht uit, en werd de taart binnengereden: verschillende lagen boven elkaar, met sterretjes die de zaal verlichtten. Lisa en Bruno sneden hem samen aan.

De openingsdans was in blauw licht, dicht tegen elkaar, met de hele zaal rondom. Daarna kwamen anderen erbij, en vulde de vloer zich.