Een groene cabrio naar Domein Martinus

Een tiara in het haar, een boeket roze pioenen en een first look in de woonkamer, met de familie en de hond erbij. Het gemeentehuis van Zoersel, met de ringen in een hartvormig doosje en zeepbellen onder de stenen poort. Een receptie in de eigen tuin, een oude groene cabrio met het dak open, en in Domein Martinus een diner in de zon, een taart met vuurfonteinen en een eerste dans in paars licht.

Britt kende ik al van vroeger: toen ik nog modellen fotografeerde, zorgde zij vaak voor de styling. Deze keer stond ze zelf voor de lens. De ochtend begon met make-up, met een tiara al in het haar en een glimlach die niet meer wegging.

De jurk hing tussen haar eigen kleren in de dressing: soepel en lang, met een lijfje vol fijne details en een rij knoopjes op de rug. Die gingen een voor een dicht, en dan was het klaar.

Jorn kwam aan in een koningsblauw pak, met een boeket van roze pioenen en witte rozen. Even nog wachten voor de deur, en dan naar binnen.

In de woonkamer stond de familie al klaar. Britt kwam binnen, Jorn draaide zich om, en daarna was het kussen, lachen en een stevige knuffel. Ook de hond kwam even kijken wat er aan de hand was.

Daarna nog een glas met de familie, en een paar gezichten die ik niet wilde missen.

In het gemeentehuis van Zoersel kwamen eerst de families binnen, arm in arm, en dan Britt zelf, terwijl Jorn vooraan wachtte. De trouwzaal was licht, met witte banken in een halve cirkel en zwart-wit gestreepte muren.

De ambtenaar las voor, met naast zich een rood boekje met gedichten: Verzamel de liefde, van Bart Moeyaert. Dan het jawoord, en een kus.

De ringen zaten in een hartvormig doosje met hun twee namen erop. Ze schoven ze elkaar aan, en dan tekenden ze, en daarna de getuigen.

Er werd gefeliciteerd in de zaal zelf, met knuffels, glazen en groepjes die nog snel op de foto wilden. Ook de hond was erbij, aan de leiband.

Buiten, onder de stenen poort, kregen ze een regen van zeepbellen.

De receptie was thuis, in de tuin, onder een witte tent en tussen de hagen. Er werd gegeten, geklonken en bijgepraat, en ondertussen deed de hond zijn ronde langs alle benen.

In diezelfde tuin waren ze daarna even met z'n tweeën. Voorhoofd tegen voorhoofd, met de armen om elkaar heen, en met de hond die er natuurlijk ook bij moest.

Voor de deur stond dan een oude groene cabrio te wachten, met het dak open. Britt stapte als eerste in, en dan ging het naar Domein Martinus.

Op het grote gazon zette de auto ons af, tussen de bolle hagen en de hoge bomen. Daar was het kussen tegen de motorkap, en de armen in de lucht.

De ringen legde ik daarna in het boeket, tussen de pioenen.

De receptie ging verder in Domein Martinus, op het terras en op het gazon. Er werd geproost en gelachen, en de oude cabrio werd een decor voor wie er nog even in wilde zitten.

Dan riepen we iedereen bij elkaar voor een groepsfoto op het gras, en op het einde werd de bruid door de vrienden opgetild. Daarna volgden de familiefoto's.

Het diner was buiten, aan witte tafels op het terras en op het gras, in de laatste zon. Ik zocht er de gezichten, en die waren er genoeg: van lachen tot een tong uitsteken.

Tussen de gangen door werd er gezongen, door twee jonge zangers aan de microfoon.

Binnen stond er daarna een verrassing klaar. Iedereen kwam bij elkaar staan, en Britt moest haar hand voor haar mond slaan van het lachen.

Buiten op het gras werd de cabrio nog een keer gebruikt, nu door de gasten.