Arne of Marlies

Twee zakdoeken met een tekst voor papa en mama, een grijze Mini op de oprit en een boeket in alle warme kleuren. Een raadzaal in Duffel vol hout, met een ambtenaar die een rode mand bovenhaalde. Dan de Kesselse heide, onder een oude eik en boven de paarse heide, met de armen wijd. En een lange tafel bij Barrel in Lier, met speeches, gouden licht in de tuin, en bordjes met Arne en Marlies die de lucht in gingen.

Marlies en Arne hielden het klein: een burgerlijk huwelijk in Duffel, foto's op de Kesselse heide, en daarna een etentje met hun naasten bij Barrel in Lier. De dag begon in een huis met een serre vol planten, waar Marlies werd opgemaakt in een blauwe blouse met witte bladeren, lachend met haar ogen dicht.

Aan de trap hing de jurk: een lijfje van kant met kapmouwtjes en een lange, gladde rok. Haar mama hielp met de knoopjes.

Op tafel stond een houten koffertje met Ring Security erop, met de ringen op een kussentje erin.

Toen gaf Marlies twee zakdoeken. Haar papa las de zijne: To my dad, en daaronder een tekst die eindigde met With love, Marlies. Haar mama las Dear mom, only for your happy tears. Het werd stil, en dan werden het omhelzingen.

Buiten stond Arne, in een felblauw pak met een donkerblauwe das, naast een grijze Mini met witte linten. In zijn handen het boeket: oranje, gele en perzikkleurige rozen, rode anjers, gipskruid en eucalyptus. Marlies kwam het smalle tegelpad af, met haar sleep achter zich aan.

Arne draaide zich om, en wat volgde was een lach die niet meer wegging, het boeket dat van zijn handen in de hare ging, en een kus waar de familie van op de achtergrond stond te kijken.

Met de Mini reden ze naar het gemeentehuis van Duffel: rode baksteen met trapgevels, en ervoor een plein vol perken met rode en roze bloemen. Eerst kwam Arne binnen, dan twee meisjes in witte jurkjes met elk een klein boeket, dan een jongen met het Ring Security-koffertje in zijn handen. En als laatste Marlies, aan de arm van haar papa.

De raadzaal was helemaal van hout, met rode stoelen en een wandtapijt. Marlies en Arne zaten vooraan, hand in hand, en de ambtenaar sprak met open armen en veel gelach. Dan stonden ze recht voor het jawoord, en de jongen bracht het koffertje.

Arne haalde de ringen van het kussentje, en ze schoven ze elkaar aan.

Dan werd er getekend, een kus, en de zaal klapte. En toen haalde de ambtenaar een rode mand tevoorschijn, en ging hij rond met iets voor elk kind in de zaal.

Buiten, in een park met stenen trappen en grote perken, ging de champagne rond. Er werd geklonken en gefeliciteerd, kinderen liepen tussen de benen door, en ik fotografeerde de ene lach na de andere.

Voor de foto's met z'n tweeën gingen we naar de Kesselse heide. Eerst onder een oude eik, tussen het hoge gras en de eerste paarse heide, waar ze gingen zitten en niet meer rechtstonden. Arne met zijn arm om haar heen, zij met haar hoofd tegen het zijne, en lachen, veel lachen.

Verder, waar de heide helemaal paars was, werd het wilder. Ze liepen hand in hand door de struiken, hij liet haar achterover zakken, zij sprong op zijn rug, en met hun armen wijd vlogen ze als een vliegtuig boven de heide. Dan een zandpad, fel in de zon.

De ringen legde ik daarna in het boeket, tussen de oranje rozen en het gipskruid.

Het etentje was bij Barrel in Lier: een wit huis met donkerblauwe luiken en een lange tafel onder een glazen overkapping, met lichtjes erboven en witte kleden. De kinderen gingen aan de slag met stiften en een Rubikskubus, en Marlies en Arne namen samen het woord, in de deuropening.

Op het gras achter het restaurant maakten we een groepsfoto met iedereen, en daarna werd Arne door de hele groep de lucht in gegooid.

Dan het eten: carpaccio, vol-au-vent met pommes duchesse, en later een stuk vlees. Tussen de gangen door stond Arne op en sprak, met zijn telefoon in de hand, en Marlies lachte met haar ogen dicht. Daarna volgden nog speeches, met op het einde een lange omhelzing, en een brief op Diddl-papier, met de tekening van een muisje erop.

Toen de zon laag stond, gingen we nog even de tuin in: Marlies met de kanten rug van haar jurk in het licht, en dan Arne erbij, in het goud van de ondergaande zon, tussen de gesnoeide bollen, met een kus waar het licht dwars doorheen scheen.

En dan het spel. Iedereen aan tafel kreeg twee bordjes, een met Arne en een met Marlies, en Arne en Marlies lazen de vragen voor van een blad. Bij elke vraag gingen overal bordjes de lucht in, niet altijd hetzelfde, en werd er gelachen tot tranen toe. Op het einde van de avond stonden ze nog op het gras met haar mama, met de armen wijd en haar turquoise sjaal tussen hen in.