Op het dak van het MAS

Een first look in de living, met iedereen erbij en een emmer champagne klaar. Een groene loper en een muur van mos in het Felixpakhuis. Dan de roltrappen op tot op het dak van het MAS, met de kathedraal achter hen, en met blote voeten over het zand aan de overkant van de Schelde. En 's avonds een glazen paviljoen aan het water, waar iedereen iets te zeggen had, en confetti van alle kanten.

De dag begon in een appartement vol licht, met Imke op een stoel in een zijden kamerjas met kraanvogels erop. Twee mensen werkten om beurten aan haar: de ene aan haar ogen en lippen, de andere met een krultang aan haar haar, lok per lok. Imke deed ondertussen wat ze de hele dag zou doen: lachen, ook met haar ogen dicht.

De jurk hing aan de deur: een lijfje van champagnekleurige pailletten met een diepe V, en een lange, gladde witte rok. Toen de jurk aan was, volgde er een lange knuffel.

Vincent kwam intussen boven, in een donkerblauw driedelig pak met een lichtblauwe das, en in zijn handen het boeket: dahlia's, ranonkels en rozen in wit, perzik en zachtroze. De living stond al vol met mensen die erbij wilden zijn.

Imke kwam de kamer binnen, en de kus die volgde was er een waar iedereen naar keek. Daarna het boeket, en meteen champagne: er stond een emmer met flessen klaar, de glazen gingen rond, en er werd geklonken tussen de zetel en de eettafel.

Daarna ging het naar het Felixpakhuis. Binnen wachtte een lange zaal met witte zuilen, een groene loper en een muur van mos, met daarvoor de man die hen zou trouwen, en die er zichtbaar plezier in had. Imke en Vincent zaten aan een houten tafel, met voor hen de ringen en een klein koppeltje van zout en peper dat elkaar omhelsde.

De ringen werden aangeschoven, er werd gekust, en dan getekend, met een pen die van hand tot hand ging. Voor ze naar buiten gingen, nog één foto voor de moswand.

Buiten lag de jachthaven, met de masten op een rij. Daar maakten we de eerste groepsfoto's: netjes op een rij, dan met de armen in de lucht, en dan een hele bende die kwam aangewandeld. Rond de hoek stond het MAS, rood en hoog, en daar gingen de groepen verder, tot en met de groep die één keer allemaal tegelijk sprong.

Voor de foto's met z'n tweeën bleven we bij het MAS. Eerst beneden, tegen het rode steen, voorhoofd tegen voorhoofd. Dan de roltrappen op, tot op het dak, met de kathedraal en de daken van de stad achter hen, en de wind die de rest deed met de sluier.

En toen Sint-Anneke, het strand aan de overkant van de Schelde. Imke trok haar schoenen uit en hield haar rok op, en samen liepen ze het zand op, met de torens van de stad in de rug. Hij nam haar op zijn armen, zij nam hem op haar rug, en op een bepaald moment liepen ze gewoon om ter snelst over het natte zand.

De ceremonie was in een glazen paviljoen in de tuin, met witte stoelen, een loper vol bloemblaadjes en achteraan het water. Een vrouw in het roze zong toen iedereen binnenkwam. Imke kwam over de loper naar voren, en Vincent stond vooraan te wachten, tussen twee gouden frames vol bloemen en monsterabladeren.

Er werd veel gezegd, en door veel mensen, en wat er gezegd werd zag je aan de gezichten: veel gelach, hier en daar een traan, en Imke en Vincent die op hun witte stoelen zaten te luisteren met de handen in elkaar.

Toen stonden ze recht, tegenover elkaar, elk met een blad en een microfoon. Imke las eerst, en Vincent stond te luisteren met een glimlach die niet meer wegging. Dan las hij, en was het Imke die begon te stralen.

Dan kwamen de ringen tevoorschijn.

Daarna een kus, met de hele zaal die rechtstond, en naar buiten gingen ze door een haag van gasten, over het gras, met confetti van alle kanten.

Op de receptie stond iedereen onder witte parasols, met een glas in de hand en veel om bij te praten.

De groepsfoto's op het gras liepen uit de hand zoals het hoort. Een groep mannen greep Vincent en gooide hem de lucht in, pak en al. Een groep vrouwen, in geel, rood en bloemen, rende met Imke over het gras, en daarna rende Vincent op zijn beurt voor hen uit.

De ringen heb ik even in het boeket gelegd, tussen de dahlia's en de rozen.

Binnen stond de zaal intussen klaar, met een wand van glas naar het water en witte hoezen over de stoelen. Op elk bord lag een monsterablad met een naamkaartje, en de tafels heetten naar bestemmingen: Santorini, Siena, Malaga, Dubrovnik, Cancun, Rome.

Het diner begon met de zon die laag door het glas viel. Imke en Vincent gingen langs de tafels, er werd geklonken, en er werd een baby de lucht in gegooid. Toen het donker werd, kwam er nog volk bij. De laatste foto van de dag was een kus, bij een gouden frame vol bloemen.