Onder de sabels

Een crèmekleurige bus met een dak van glas, een plein vol volk en een trouwzaal met rode muren in het stadhuis van Mechelen. Buiten een haag van agenten met de sabel omhoog, rode bloemblaadjes en alle petten tegelijk de lucht in. Foto's in een kerk die een hotel werd en aan de vijver van het Tivolipark, en een feest in Kasteel Tivoli, met een gele pruik, een taart met sterretjes en een openingsdans in alle kleuren.

Sofie en Lindsay vertrokken samen, allebei in het wit, met elk een boeket van witte bloemen en veel groen. Aan de straat stond een crèmekleurige oldtimerbus met een dak van glas en bordeauxrode zetels, en daar stapten ze in, samen met familie en vrienden.

Onderweg werd er gelachen en gekust, en door het glas viel de zon naar binnen. Op de bordeauxrode banken achter hen zat de familie, in blauw en rood en bloemen, met brede glimlachen. Achteraan op de bus stond in sierletters Just Married Company.

De bus stopte op het plein voor het stadhuis van Mechelen, en daar stonden de gasten al te wachten, in de volle zon, tussen de terrasjes en de bloembakken, met achter hen de gevels van de oude huizen rond het plein. Er werd gezoend en geknuffeld.

Tussen de gasten liepen ook agenten in wit hemd en met een blauwe pet op, en die hadden zichtbaar plezier.

Binnen gingen ze samen de stenen trap op, met een balustrade van wit steen en een rode loper, en dan de trouwzaal in: rode muren, schilderijen in gouden lijsten, een houten plafond en een zaal die tot achteraan vol zat. Ze namen vooraan plaats, naast elkaar, en de ambtenaar met de sjerp nam het woord.

Op de tafel vooraan lagen de twee boeketten, en ertussen de ringen, in een rood doosje.

Er werd geluisterd en gelachen, ook op de achterste rijen, waar de agenten met hun pet in de hand stonden. Dan stonden Sofie en Lindsay op, schoven elkaar de ring aan, en kusten elkaar, en de hele zaal klapte. Daarna werd er getekend, aan een houten lessenaar bij het raam, eerst door hen twee en daarna door nog een paar anderen, een voor een, met de boeketten ernaast.

Op de trap van het stadhuis kwam iedereen nog even samen voor een groepsfoto, met de armen in de lucht.

Buiten stonden de agenten in twee rijen klaar, met de sabel omhoog, en daaronder liepen Sofie en Lindsay naar buiten, hand in hand, door een regen van rode bloemblaadjes. En op het einde gingen alle petten tegelijk de lucht in, onder de stenen bogen van het stadhuis.

Daarna kwamen de felicitaties, op het plein, in de zon, met lange knuffels.

Voor de foto's met hen twee gingen we naar Martin's Patershof in Mechelen, een kerk die een hotel werd. In de kamer hingen spitse bogen boven het bed, en kwam het licht door een raam van glas-in-lood.

Ze lagen op het bed, met de boeketten erbij, en zaten daarna dicht tegen elkaar, met veel gelach en veel kusjes. Na het plein, de sabels en de bus was het daar plots stil: alleen zij twee, en warm licht.

Twee handen met elk een nieuwe ring, en de boeketten ernaast.

En dan het raam: twee silhouetten tegen het gekleurde glas.

Daarna nog een stukje Tivolipark: van een kamer met warm lamplicht naar al dat groen. Eerst op een bospad onder hoge bomen, waar het licht door de bladeren viel, en waar ze de boeketten de lucht in staken.

Over een bruggetje met een gebogen leuning, en dan aan de vijver, met het witte kasteel aan de overkant. Daar werd het speels: gekke bekken, en een dans aan het water met de rokken in de hand.

Op het einde stonden ze op het terras van het kasteel, tussen de stenen vazen en de parasols.

De ringen legde ik in de bloemen van een van de boeketten.

De receptie was in het park, onder de bomen, naast het kasteel van Tivoli. Er waren glazen bubbels, gezichten in de zon, en veel foto's in groep, met de armen in de lucht.

Op het gras voor het kasteel kwamen alle gasten samen voor een grote groepsfoto, met Sofie en Lindsay in het midden. Vanop de trap van het kasteel werd daarna iedereen welkom geheten, met de microfoon in de hand, en de hele tuin luisterde.

Toen het tijd was om aan tafel te gaan, liepen ze samen de zaal in, hand in hand, onder applaus. Het diner was in een lichte zaal met een glazen dak, en op elke tafel lag een menukaartje van Kasteel Tivoli met hun namen erop. Tussen de gangen door kwamen de speeches.

's Avonds liep het kasteel vol, en toen kwam er een act. Een witte labojas, een gele pruik, een politiejas op een roze rokje, en Sofie en Lindsay op twee stoelen vooraan, met een blauwe pet op schoot, die het niet meer hielden van het lachen.

Dan ging het licht uit, en kwam de taart binnen, met sterretjes erop. En dan de openingsdans, dicht tegen elkaar, met de hele zaal rondom en het licht dat telkens van kleur veranderde.

Daarna ging de dansvloer open voor iedereen.