Een rode bus vol roze en blauw

Een rode oldtimerbus vol jurken in roze en vlinderdassen in blauw, en een tuin waar Thijs tussen twee rijen stond te wachten met het boeket. Een houten bruggetje onder hoge bomen en een jurk met roze kant. Een burgemeester met een gele sjerp en heel wat grapjes, een ceremonie aan een oude schouw, met beloftes van een blad en een klein meisje met de ringen. En 's avonds een intrede op de climax van een opzwepend liedje.

Laurence ken ik al jaren. Ze stond vroeger als model voor mijn camera, lang geleden, en ik had haar en Thijs ook al eens samen gefotografeerd. Op hun trouwdag stonden we dus niet voor het eerst samen.

Hoe het tussen hen begon, wist ik niet. Dat was op de honderddagenfuif van de scholen in hun buurt. Een jongen van de lagere school, die Laurence al zes jaar niet meer gezien had, kwam met haar praten, en Thijs was zijn vriend.

Het aanzoek kwam op haar verjaardag. Thijs pikte haar op met een oldtimer voor een ritje, en bij de picknick die middag ging hij op zijn knieën, met de ring rond een fles champagne. Eigenlijk zeer romantisch, zegt Laurence zelf.

Oldtimers hadden ze ook overwogen voor de trouwdag, maar dan zit je apart, en ze wilden net allemaal samen zijn. Het werd een rode oldtimerbus met een wit dak, houten tafeltjes en lederen banken, en daarin zaten hun ouders, grootouders, broer, zus en getuigen. Thijs zat er tussen met het boeket in zijn handen, en het werd een rit vol gelach.

De tuin was die van de ouders van Laurence. Thijs ging er staan met het boeket, tussen twee rijen. Aan de ene kant de vrouwen, in lange jurken in poederroze en champagne: de twee oma's, de mama en de schoonmoeder van Laurence, haar zus en schoonzus, haar getuige en een vriendin. Aan de andere kant de mannen in donkerblauw met een lichtblauwe vlinderdas: haar papa en schoonvader, haar broer en schoonbroer, de twee getuigen en een vriend van Thijs.

Laurence kwam over het gras naar hem toe, en de haag begon te klappen.

Voor de foto's met z'n tweeën zochten ze een mooi plekje in het groen, en dat werd het kasteelpark in Heule, met een houten bruggetje onder hoge bomen.

De jurk had lange mouwen van kant, met bloemen in zacht roze en wit op een doorschijnende stof, en een wijde rok van tule met een sleep. Ze kwam van Nicky Vankets, en dat lag voor de hand: Laurence had heel wat jaren voor hem gewerkt.

Thijs droeg een helderblauw pak met een lila vlinderdas, gemaakt bij Café Costume. Daar kies je alles zelf, van de stoffen en de knopen tot de binnenvoering en de tekst.

Het boeket kwam van Johan van De Witte Lelie in Ingelmunster: pioenen, korenbloemblauw en papaverbollen. De kleur van haar kleed en zijn pak moest erin terugkomen, en het mocht wat speels zijn. Thijs en alle mannen van de suite kregen ook een klein bloemetje op hun pak.

Op zo'n speciale dag is het toch net iets anders om voor de camera te staan, zegt Laurence. Maar ze keek wel uit naar de fotoshoot, en dat noemt ze zelf beroepsmisvorming. Bij Thijs lag dat anders.

Met de bus ging het naar het gemeentehuis van Oostrozebeke, nu met Laurence erbij.

De trouwzaal had rode stoelen en een groot wandtapijt achter de tafel, en daarvoor stond de burgemeester met een gele sjerp met de Vlaamse leeuw. Hij probeerde heel wat grapjes te maken. Laurence en Thijs zaten vooraan, met het boeket voor zich op tafel, en ook heel wat vrienden waren hier van de partij.

Na het jawoord een kus, en dan werd er getekend, met het boeket op tafel. Daarna ging er meteen een dienblad met bubbels rond, en werd er in de zaal zelf al geklonken en gefeliciteerd.

Buiten, voor het gemeentehuis, nog even met z'n tweeën aan de bus.

De ringen legde ik in het boeket, tussen de pioenen en de papaverbollen. Ze kwamen van een goudsmid in Kortrijk. Laurence had haar ring al gekozen, in goud en zilver. Thijs wilde dat in zijn ring laten terugkomen, maar voor hem mocht het iets ruwer, en zo werd het een eigen ontwerp.

Het feest was in Feestzaal Vaernewijck in Kuurne. De receptie begon in een lichte zaal met grote ramen op een tuin, met kleurige bloemen in vazen en op elk tafeltje een glazen vaasje met een enkele bloem. Ook dat was het werk van Johan, en alles was piekfijn. Er was veel volk, en ik liep van groep naar groep, tussen mensen die lachten en elkaar al lang niet meer gezien hadden.

In de tuin zochten Laurence en Thijs even een plekje onder de bomen, met het hele feest achter hen.

Toen gingen de deuren open. Door een donkere gang kwamen Laurence en Thijs binnen, in een witte zaal met een oude schouw en een kroonluchter, waar rijen witte stoelen stonden en elke stoel bezet was. Op de vloer lagen bloemblaadjes.

Stefanie van Merveil leidde de ceremonie. Aan de schouw stond een microfoon, en daar volgden de sprekers elkaar op: de zus en de beste vriendin van Laurence, en de twee getuigen van Thijs. Er werd gelachen en geapplaudisseerd, en Laurence en Thijs zaten vooraan te luisteren, hand in hand.

Toen stonden Laurence en Thijs op, tegenover elkaar, elk met een blad. Zij las eerst, met de microfoon in de hand, en hij luisterde met zijn handen gevouwen. Dan hij, en daar moest hij zelf om lachen.

De ringen kwamen met een klein meisje in een wit kleedje, dat ze met beide handjes overhandigde. Dan de ringen aan, en een lange kus, met de hele zaal die rechtstond.

Na een laatste woord liepen ze samen naar buiten, hand in hand, onder applaus en over de bloemblaadjes.

In de tuin was er een aperitief, en daar kwam de volleybalploeg van Laurence aanzetten met een cadeau dat niet in een envelop paste: een opblaasbaar kinderzwembadje, ingepakt in plastic met een strik erop. Met hen was het altijd veel plezier, en Laurence en Thijs hadden het al zien aankomen.

Binnen stond de feestzaal klaar: ronde tafels met witte hoezen, kandelaars, bloemen in paars en roze, en op elke tafel een menukaart met een foto van hen twee.

Ze hadden een zeer opzwepend liedje gekozen, en kwamen op de climax de zaal binnen. Thijs met de armen in de lucht, Laurence lachend naast hem, en de hele zaal die stond te juichen. Op het einde tilde hij haar op.

Aan tafel werd er geklonken, met de glazen hoog. De speeches kwamen vooral van Thijs, zoals altijd met een mopje erin. Welk precies, weet Laurence niet meer, maar het werd met veel gejuich beantwoord. De toon was gezet. Ze zaten vooraan, tussen de kandelaars, en lachten tot ze tegen elkaar aan lagen.

Wat er daarna kwam, vertelt Laurence het best zelf: de dansvloer heeft geen seconde leeg gestaan, en de mensen spreken er nog steeds van.