Een rode bus naar de kerk

Een lichtblauwe jurk in de duinen, een witte cabrio met het dak open, en een raadzaal in Koksijde waar de familie van ver meekeek op een scherm. Anderhalf jaar later een jurk met kanten mouwen, een voering met hun namen erin, en een rode Londense dubbeldekker die hen naar de kerk bracht. Houten koorbanken, beloftes uit een boekje, citroenen op tafel, en een kerkregister op de knieën van de priester.

Stefanie en Pieter-Jan trouwden twee keer: eerst voor de wet in Koksijde, met een kleine kring en mondmaskers, en anderhalf jaar later nog eens, in een kerk, met iedereen erbij. Dit verhaal volgt die twee dagen na elkaar.

De eerste dag begon in de duinen. Stefanie in een lange lichtblauwe jurk van satijn, met haar haar los, Pieter-Jan in een grijs geruit driedelig pak met een lichtblauwe das, en tussen hen een boeket van lichtblauwe hortensia en witte rozen. Eerst tussen de struiken en het mos, dan in het helmgras, en dan het zand op, waar hij haar optilde en liet ronddraaien.

Aan een wit huis met blauwe luiken stond een witte Mercedes cabrio te wachten, met het dak open. Stefanie en Pieter-Jan stapten in, en voor het huis werden er bloemen gegeven en werd er veel gelachen en gekust.

Het gemeentehuis van Koksijde is een gebouw van glas en hout. Aan het boeket van Stefanie hingen kleine gouden medaillons, open, met foto's erin. In de raadzaal stonden een telefoon op een statief en een tablet op tafel, en op die schermen keken mensen van ver mee, die zwaaiden en lachten.

De ambtenaar sprak met veel gebaren en kreeg de zaal meer dan eens aan het lachen. Dan stonden Stefanie en Pieter-Jan recht, kusten elkaar, en begon de kleine zaal te klappen. Naar buiten ging het over een glazen loopbrug, met de armen in de lucht.

Terug aan het witte huis kwamen de familiefoto's, met de armen in de lucht en een kleine hond in de armen, en in de tuin ging de champagne open.

Anderhalf jaar later stond Stefanie klaar voor de tweede dag: een witte jurk met lange mouwen van kant, een sleep en een lange sluier. Pieter-Jan wachtte beneden in een ommuurde tuin, in een donkerblauwe smoking met een vlinderdas en een boeket van witte rozen en gipskruid. In de voering van zijn jasje, blauw en glanzend, stonden hun twee namen geborduurd.

Stefanie kwam door een lange gang, een trap af tussen de schilderijen, en door de glazen deuren de tuin in. Pieter-Jan stond met zijn rug naar haar toe, draaide zich om, en kwam met het boeket op haar af.

Voor de foto's met z'n tweeën bleven we in dezelfde tuin: een oude bakstenen muur, bamboe en witte ligstoelen. Binnen was er een kamer met groen behang vol bananenbladeren en lelies in grote vazen, en een salon met een kroonluchter, waar ze dicht tegen elkaar in de deuropening stonden.

Tegen dezelfde bakstenen muur kwamen daarna de familiefoto's, telkens in een nieuwe combinatie.

Toen reed hij de straat in: een rode Londense dubbeldekker, met op het bordje vooraan Stefanie & Pieter-Jan. Binnen was hij groen en crème, met rode banken, en daar stapten ze in, met de familie, de vriendinnen in het zwart met hun boeketten, en een baby in een draagstoeltje met een speen in de mond.

De kerk is groot en licht, met hoge gotische bogen, en vooraan een koor met donkere houten banken vol houtsnijwerk en een altaar van goud. Pieter-Jan ging vooraan staan, alleen, en Stefanie kwam binnen tussen een man in een zwarte smoking en een vrouw in het donkerblauw. Een priester in het crème leidde de mis, en een zangeres in een kleurrijke jurk zong.

Toen stonden ze tegenover elkaar, elk met een boekje, en lazen ze elkaar hun beloftes voor, met veel gelach tussendoor. Een kus, en de hele kerk stond te klappen.

De ringen kwamen in een blauw doosje, en later lagen hun handen op elkaar, met de twee ringen naast elkaar.

Op de banken lag het boekje van de mis, met op de voorkant een foto van hen twee aan het water. Na de mis liepen ze samen naar buiten door de kerk, en vooraan werd de hele groep op de foto gezet, met de priester in het midden.

En dan terug de bus in, nu tot op de laatste bank. Waar ze aankwamen, stonden de tafels al klaar: lange witte tafels met houten stoelen, kaarsen, witte bloemen in glazen en schalen met citroenen.

De receptie was in een ommuurde tuin vol groen en bamboe. Er waren mensen van ver en van dichtbij, een grote witte hond liep tussen de benen door, en een groep vrienden hield een vlag van The George Washington University omhoog. Iemand legde een grote witte sjaal om Stefanies schouders, en ze lachte, met haar glas nog in de hand.

Binnen stonden de tafels klaar in kamers vol kaarslicht, een ervan helemaal rood, met een haard. En in een salon met een leren zetel zat de priester met een groot boek op zijn knieën: het kerkregister. Pieter-Jan tekende, dan Stefanie, met iedereen die er nieuwsgierig bij kwam staan.