Een band op een vierkante meter

Twee rijen gasten op een gazon, en Shana die ertussendoor naar Dieter liep. Foto's in een park vol droog gras en groene bomen. Een raadzaal in Kontich die tot aan de muren vol stond. En een tent bij de ouders van Shana, met een krijtbord vol grote woorden, een band op een rood karretje, speeches op het houten terras, een taart vol bessen en een dansvloer die van in de namiddag tot de laatste plaat vol stond.

De dag van Shana en Dieter begon in een tuin met een strak gemaaid gazon en een terras tegen een huis van bakstenen. Dieter stond midden op het gras, in een donker pak met een wit hemd en zonder das, met het boeket in zijn handen: crème en roze rozen, eucalyptus en gipskruid. Aan de ene kant van het gazon stonden de mannen op een rij, aan de andere kant de vrouwen.

Shana kwam naar buiten, in een witte jurk met een diepe V, een split en een lange sleep, en liep het gras op tussen de twee rijen door. Het boeket ging over, er werd gekust, en dan werd het lachen, met iedereen die dichterbij kwam.

De foto's met familie en vrienden maakten we in een park met een vijver vol waterplanten, in gras dat geel was van de zon, in alle combinaties: vriendinnen in donkergroen en mint die hun tong uitstaken en kusjes bliezen, vrienden in blauwe pakken, ouders en grootouders.

Voor de foto's met z'n tweeën bleven we in hetzelfde park, onder de bladeren van een grote boom en aan het water. Veel hoefde ik niet te zeggen: Dieter tilde Shana op, liet haar achterover zakken, zij gooide haar hoofd achterover van het lachen, en tussendoor waren er kussen die langer duurden dan de foto.

Dan wandelden ze door het park, onder een bladerdak zo groen dat het licht ervan kleurde, en op een zandpad tilde Dieter haar been op en draaide hij met haar rond.

Het gemeentehuis van Kontich is een gebouw van rode baksteen met een brede stenen trap en bakken vol roze bloemen, met de kerk erachter. Een man in een donkerblauw pak ontving Shana bij de auto, en aan zijn arm ging ze de trappen op.

De raadzaal zat tot de laatste stoel vol, en wie geen stoel had, stond langs de muren tussen de groene deuren en de muurschilderingen. De ambtenaar, met een sjerp om, had duidelijk zin in de dag. Toen stonden Shana en Dieter recht, zei elk ja, en kusten ze elkaar terwijl de zaal applaudisseerde.

De ringen lagen in een schaaltje van steen op de tafel, tussen twee kaarsjes en wat eucalyptus.

Daarna werd er getekend, en buiten op straat stond iedereen alweer te wachten. Shana liep de straat over met haar boeket hoog in de lucht, de kerk achter haar.

Het feest was bij de ouders van Shana. Een lang pad van houten planken liep tussen de hagen door naar een witte tent met open zijden, met houten toogtafels, pampasgras in vazen en loungebanken van paletten. Aan de ingang hing een groot krijtbord, vol in wit geschreven: Friends & Family, A little party never killed nobody, Shake that booty. Het werd de fotomuur van de dag.

Een witte foodtruck in de vorm van een oude caravan maakte hapjes, en obers in groene leren schorten liepen rond met plankjes vol spiesjes. Tussen de gasten liep een band rond, De Vierkante Meter, in blauw geruite hemden, met een drumstel op een rood houten karretje. Ze speelden waar ze stonden, en waar ze speelden kwam volk kijken.

Op het houten terras stond een microfoon, en de speeches begonnen. Eerst twee mannen samen, elk met een blad, die elkaar de beurt gaven, en Shana die het af en toe niet meer hield van het lachen. Dan twee vriendinnen, die om beurten aan de microfoon lazen. Op het einde hief Shana haar glas, en volgden er lange knuffels.

Van zodra de band onder de tent ging spelen, werd de houten vloer een dansvloer, in vol daglicht, en die bleef de rest van de dag vol. Shana danste met een oudere man in een donkerblauw hemd, haar rok in de ene hand en een been in de lucht. Rondom haar: vriendinnen in mint en fuchsia, een man met een vlinderdas die met zijn armen in de lucht de vloer op sprong, en oudere koppels die elkaar ronddraaiden alsof ze het elke week deden.

Toen de band stopte, nam een dj het over, en de vloer liep niet leeg. Later nam Shana zelf de microfoon, en op het einde gaf ze haar boeket aan een vrouw in een oranje jurk.

Toen het begon te schemeren, werd de taart binnengedragen op een karretje: vijf verdiepingen biscuit met room, rode bessen, bosbessen en eetbare bloemen, en sterretjes erop. Shana en Dieter sneden samen aan, met de hele tent rondom.

Buiten was het intussen donker, en de tent lichtte op aan het einde van het houten pad. Binnen kleurde alles roze en paars, en Shana en Dieter kwamen de dansvloer op voor hun openingsdans. Daarna ging het feest gewoon verder, tot de laatste plaat.