Wachten onderaan de trap

Tim onderaan de witte trap met het boeket in zijn handen, en Kara die binnen de marmeren trap af komt. Foto's aan de balustrade, over een bruggetje en tussen de varens. Een ceremonie in een witte zaal met bloemblaadjes op de loper, waar de sprekers elkaar opvolgden en er een groene krokodil tevoorschijn kwam. Champagne in de zaal, zon op het terras, en 's avonds een roos onder glas en een openingsdans in de rook.

Kara en Tim trouwden in het kasteel van Brasschaat: rode baksteen en witte steen, torentjes, en ervoor een park met een grasparterre en een fontein. Tim ken ik al lang. We zaten samen in de opleiding handelsingenieur in de beleidsinformatica aan de Universiteit Antwerpen, en jaren later stond ik met mijn camera op zijn trouwdag.

Binnen stond alles klaar voor er iemand was: een welkomstbord op een schildersezel, een ronde glazen zaal met een kroonluchter, en de ceremoniezaal, wit en hoog, met rijen witte klapstoelen en een witte loper in het midden.

Tim stond alleen onderaan de witte trap voor het kasteel, tussen twee gouden vazen met witte bloemen, in een donkergrijs driedelig pak en met het boeket in zijn handen: crèmekleurige rozen, gedroogde grassen en eucalyptus. Binnen kwam Kara de marmeren trap af, in een strapless jurk van ivoorkleurig satijn, met een brede halsketting van donkere kralen en achteraan een grote witte strik.

Boven in de deur verschenen de gasten, en ze applaudisseerden toen Kara naar buiten kwam. Tim draaide zich pas om toen ze de trap al half af was. Een kus, het boeket dat van zijn handen in de hare ging, en een hele trap vol mensen die stonden te kijken.

Daarna kwam de familie op de trappen, telkens in een andere combinatie. Er was een meisje in een roze jurk met een bloemenkrans in haar haar, dat later op de dag nog een grote rol zou spelen.

Voor de foto's met z'n tweeën begonnen we aan de stenen balustrade achter het kasteel, met grote stenen vazen vol perzikkleurige rozen en het park erachter. Hij fluisterde iets, zij lachte, hij kuste haar op de wang.

Dan het park in: langs een houten afsluiting onder een grote boom, over een vlonder door het hoge gras, over een klein gebogen bruggetje, en op het einde tussen de varens, met de zon die schuin door de bomen viel. Daar zijn de foto's gemaakt die ik zelf het liefst zie: het licht op het satijn van de jurk, groen rondom, en zij twee in het midden.

Op het terras kwamen intussen de gasten aan, tussen de dichtgevouwen parasols en onder een blauwe lucht met witte wolken. Binnen lag de witte loper vol perzikkleurige bloemblaadjes. Tim ging als eerste zitten, op een bank vooraan, en Isabelle van House of Bells stond klaar om de ceremonie te leiden, in een roze jurk met bloemen en met een rode map in haar handen.

Kara kwam binnen, met het meisje met de bloemenkrans naast zich. Iedereen stond recht en applaudisseerde, en onderaan de loper wachtte Tim.

Kara en Tim zaten samen op de bank, hand in hand, en dan kwamen de sprekers. Het waren er veel. Eerst een duo aan de microfoon, en toen kwam er uit het niets een grote groene knuffelkrokodil tevoorschijn, die aan Tim werd overhandigd. De zaal lag plat.

Tim kreeg een pakje dat hij omhooghield: iets turquoise in een plastic hoesje. Er werd voorgelezen met twee, met een notitieboekje, met een blad in de hand, en op een bepaald moment lachte Kara zo hard dat Tim zijn gezicht in zijn handen verborg. Dan kregen alle gasten een wit kaartje en een pen, en werd het stil in de zaal: iedereen zat te schrijven.

Toen stonden ze recht, tegenover elkaar, elk met een witte kaart met "Gelofte" in sierletters. Tim las eerst, en Kara lachte terwijl ze luisterde. Dan las zij, en keek hij. Daarna een kus, en een lange omhelzing.

De ringen kwamen over de loper aangelopen: het meisje met de bloemenkrans bracht ze, met kleine stapjes tussen de bloemblaadjes. Tim schoof de ring aan Kara's vinger, zij de ring aan de zijne.

Meteen daarna kwamen er obers binnen met dienbladen vol champagne. Aan een wit tafeltje werd er getekend, als laatste heel geconcentreerd door het meisje met de bloemenkrans, dat ook nog een tekening had meegebracht: twee vogeltjes op een tak, met een hart erboven. Er volgde nog een laatste woord, en dan gingen Kara en Tim door de deuren naar buiten, elk met een glas in de hand.

Buiten was het volle zon. Het terras liep vol en er werd geposeerd in alle formaties: koppels, gezinnen, oude vrienden met een arm om elkaar. Een groep vrouwen in rood, groen, roze en bordeaux nam Kara in het midden en ging steeds wilder staan, tot iedereen met de armen in de lucht stond.

Tussendoor fotografeerde ik gezichten in de zon, mensen die lachten en luisterden, met een glas in de hand.

De ringen heb ik even in het boeket gelegd, tussen de rozen en de gedroogde bloemen.

De feestzaal was een lange, hoge ruimte met witte hoezen over de stoelen, kaarsen, witte bloemen op de tafels en grote ramen op het groen. Voor iedereen aan tafel ging, nam Kara de microfoon, met Tim naast haar. Dan het eten, en ik ging langs de tafels, waar het licht van de kaarsen op de gezichten viel.

Tegen de avond kleurde de lucht boven het park, kwamen de avondgasten aan in de glazen zaal en op het terras, en stonden er rijen glaasjes dessert klaar. Toen kwam een groep vrouwen in rode en groene jurken de dansvloer op. Een van hen las voor van een blaadje, en op het einde kreeg Kara een roos onder een glazen stolp in haar handen gedrukt.

De openingsdans, met de ramen nog licht en de vloer vol rook. Hij draaide haar rond, zij stak haar arm in de lucht, en op het einde een kus. Daarna werd er van danspartner gewisseld, en kwam de vloer vol.

De laatste foto's van de dag: zij twee, voor de ramen, met een kus.