Met z'n vieren de dag door

Hans droeg een appelgroen pak en reed met een Mustang, Dorien had een boeket van droogbloemen en een lach die je tot achteraan hoorde, en in een bos vol rododendrons kwamen er twee meisjes over het pad aangelopen die de rest van de dag niet meer van hun zijde weken. Er was een vol plein aan het gemeentehuis, een bruidegom die de lucht in ging, en 's avonds een tweede ceremonie naast een voetbalveld, met gezichten op een stokje en geloften in de laatste zon.

De dag begon aan de keukentafel. Dorien zat er in een wit hemd, tussen haar twee bruidsmeisjes, met koffiekoeken, een schaal fruit en een fles bubbels binnen handbereik, en lachte zoals ze dat de hele dag zou blijven doen: voluit.

Boven hingen drie jurken naast elkaar aan een houten balk, één witte en twee in nachtblauw. De bruidsmeisjes knoopten haar dicht, elk aan een kant, en toen werd er geklonken, met z'n drieën.

Hans kwam aangereden in een grijze Ford Mustang, en stapte uit in een pak dat je niet vaak ziet op een trouw: appelgroen, met een lichtblauw gilet eronder en witte sneakers. In zijn hand een boeket van droogbloemen, in oker, zand en roestrood.

Hij ging in de tuin staan wachten, op het gras, met een trampoline en een glijbaan op de achtergrond. Dorien kwam langs de zijgevel. Hij bekeek haar van kop tot teen, zij hem, en het eerste wat ze deden was lachen. Daarna mocht Dorien de Mustang keuren, en trok ze haar lippen nog eens bij in de zijspiegel.

Voor de foto's met z'n tweeën reden we naar een bos waar de rododendrons in bloei stonden, paars tot boven hun hoofd. Eerst op een houten bank, daarna de varens in, waar het groen van het pak bijna wegviel tegen het groen van het bos.

En toen kwam er over het pad iemand aangelopen. Eerst één meisje, op een drafje, in een wit jasje en een donkerblauw rokje. Dan een tweede, iets kleiner, in precies hetzelfde. Dorien ging door haar knieën, met de sleep over het grind, en ving ze op.

Vanaf dan waren ze met vier. In een veld met hoog gras eindigde het zoals het moest: elk een meisje op de rug, en lopen.

Naar het gemeentehuis van Vosselaar ging het met z'n vieren in de Mustang. Op het plein stond al een hele menigte te wachten, en Hans stapte uit met zijn armen wijd, alsof hij ze allemaal tegelijk wilde begroeten.

Binnen zaten ze aan een lange houten tafel, elk met een meisje naast zich, en de kinderen van de familie kregen een plaats op de grond, op een rij tegen de tafel. De ringen schoven ze elkaar aan met vier handen extra: de meisjes hingen erbij over de tafel en volgden alles van op een paar centimeter. Van de gemeente kregen ze een houten huisje mee, met de woorden Liefde maakt van een huis een thuis.

Buiten lag een rode loper, en daarachter stond het plein nog altijd vol.

Daarna ging het in kleinere kring naar een restaurant met een tuin. Onder een pergola van bamboe werd er geklonken, de oudste gasten kregen een stoel in de schaduw, en achteraan stond een springkasteel dat geen minuut leeg is gebleven.

De ringen heb ik even geleend en tussen de droogbloemen van het boeket gelegd. Het zijn geen gladde: donker, breed en ruw gesmeed.

Binnen hadden de kinderen een eigen tafel, met frietjes en een papieren zak vol verrassingen. Aan de grote tafel stond Hans recht, glas in de hand, en klonk met iedereen die hij kon bereiken. Het dessert kwam met een sterretje erin.

De groepsfoto's waren in dezelfde tuin: eerst alle kinderen, op blote voeten in het gras, dan de hele familie, netjes en daarna minder netjes. De vrienden hadden nog een ander plan. Ze gingen in twee rijen tegenover elkaar staan, grepen elkaars polsen, en Hans ging erop liggen. Eén, twee, drie, en de bruidegom vloog, groen pak en al.

De bruidsmeisjes hielden het bij het springkasteel. In het lang.

Het avondfeest was op een plek waar je niet meteen een trouw verwacht: de kantine van een voetbalclub, met zicht op het veld. Aan de deur stonden twee houten kistjes met de letters D&H, en wie binnenkwam schreef iets op een houten bank. De zaal liep vol, en toen liep ze over: naar het terras, naar de picknicktafels, tot tegen de omheining van het veld.

En toen begon er, naast het veld, in de zakkende zon, een tweede ceremonie. Tegen een zijmuur hing een wit doek, daarvoor stonden twee rieten stoelen, pluimen pampasgras en een paar strobalen. Hans zat al te wachten. Eerst kwamen de meisjes door het gangpad, elk met een rieten mandje, en dan Dorien, aan de arm van een man met grijs haar, die haar vooraan afgaf met een lange omhelzing.

Twee ceremoniemeesters praatten alles aan elkaar, en er werd veel gezegd, met op de tafel houten blokjes, eerst met het woord FRIENDS, later met FAMILY en een hartje. Op een teken gingen in het publiek tientallen gezichten de lucht in: het hoofd van Hans en dat van Dorien, uitgeknipt en op een stokje geplakt. De twee echte zaten ernaar te kijken met een meisje op schoot, en wisten niet waar eerst te lachen.

Er kwamen ook twee jongens naar voren, één met een blauw-witte sjaal van KVV Vosselaar, en er werd dwarsfluit gespeeld, met de zon laag boven het veld.

Toen stond Dorien recht, met een blauw blad in de hand en de microfoon in de andere. Hans stond tegenover haar en luisterde met zijn hele gezicht, en daarna was het aan hem. Hij liep na afloop het publiek in, recht naar een man op de eerste rij, voor een omhelzing die even duurde.

De ringen zaten aan een touwtje, en het waren de meisjes die ze mochten losknopen.

En dan aan elkaars vinger.

Nog één keer ja, een kus tegen het witte doek, en naar buiten ging het onder applaus, elk met een meisje aan de hand.

De eerste dans was in de kantine, onder de lampions, met iedereen in een kring eromheen. Rustig, dicht bij elkaar, tot de meisjes vonden dat het lang genoeg geduurd had en mee de vloer op kwamen. Het eindigde zoals de hele dag was gegaan: met z'n vieren.