Onder de linten door

Een first look op het gazon met de hele familie op een rij erachter, ringen tussen de dahlia's, en een sprong op een bosweg. En dan een ceremonie waar iedereen iets kwam zeggen, de kinderen iets in de lucht staken, en elke gast een lint kwam vastknopen. Onder die linten door gingen ze naar buiten.

De dag begon op een stoel bij het raam, met uitzicht op het groen. Eerst het haar: een vlecht die van voor naar achter liep en daar in een dot verdween. Heleen zat erbij in een grijs vestje en lachte naar iedereen die binnenkwam.

De jurk hing klaar aan een kapstok: wit, met een halslijn van kant en een rij knoopjes op de rug. Die knoopjes gingen een voor een dicht, en Heleen stond ondertussen te stralen.

Jem stond intussen buiten te wachten, midden op het gazon. Wit hemd, blauwe bretellen, een strik, en in zijn handen het boeket: dahlia's, rozen en vuurpijlen in oranje, zalm en wit, met lange linten eraan. Achter hem stond de familie op een rij, op veilige afstand maar duidelijk niet van plan om iets te missen.

Heleen kwam de trap af, stak het gras over, en toen draaide hij zich om. Er werd gekust voor het boeket goed en wel overhandigd was, en daarna mocht iedereen erbij: alle armen in de lucht, terwijl die twee in het midden gewoon verder kusten.

De ringen heb ik even geleend en in het boeket gelegd, in het hart van een roos en op een witte bloem.

Voor de eerste foto's met z'n tweeën moesten we niet ver. In de tuin stonden bomen vol klimop en een struik die al rood kleurde, en meer heb je niet nodig. Heleen had een wit vestje over haar jurk aangetrokken, en Jem had alleen oog voor haar.

Na de middag trok Jem zijn jas aan en gingen we het bos in, een smal wegje tussen hoge bomen. Er werd gedanst zonder muziek, op drie ging het de lucht in, en er werd vooral veel gelachen. Op een paar foto's ligt zijn hand op haar buik, en dat is geen toeval: er was die dag nog iemand bij die nog niet op de foto kon.

Op datzelfde wegje stond even later de hele familie klaar, in alle mogelijke combinaties, en één keer met twee mannen op de knieën voor de bruid.

De feestzaal had houten balken tot in de nok, en daaronder hing een wolk van eucalyptus en bloemen. Lange tafels, rode kaarsen, en tafels zonder nummers maar met namen, met de hand geschreven en opgehangen aan een pallet: loetse, molleke, schat, famielde, sjoe, nen toes, schattebout. Aan tafel sjoe stond ook mijn naam.

Er lag een gastenboek in kraftpapier met hun initialen erop en daaronder vier woorden: tuupe tegoare veur altijd. Voor elke gast lag er een bedankje klaar, met een foto van hen drieën: Heleen, Jem en een blond ventje met zijn vingers in zijn mond. En toen kwam het volk: oudere gasten in de zetel, kinderen tussen de benen, vriendinnen met een instantcamera.

Vlak voor de ceremonie stond Heleen nog even buiten, en even later kwam ze binnen, door een gangpad met kaarsen langs weerskanten. Vooraan eerst een stevige omhelzing, en dan gingen Heleen en Jem zitten, hand in hand.

De ene na de andere kwam naar voren, naar de lessenaar met de microfoon, en in de zaal werd gelachen, geknikt en af en toe een traan weggeveegd. Ook de kinderen hadden een rol: ze staken om beurten iets in de lucht, een pingpongpalet, een washandje, een rolmeter, een speelgoedrobot. Het blonde ventje zat ondertussen bij Jem op schoot, en klapte mee als er geklapt werd.

En dan de linten. Vooraan stond een pallet, en de gasten kwamen één voor één naar voren om er een lint aan vast te knopen. Hun beloftes lazen ze elkaar zelf voor, elk van een eigen blad.

De ringen kwamen aan in een doosje, gedragen door het blonde ventje, dat zelf op de arm werd gedragen.

Naar buiten ging het onder de linten door: de gasten hielden ze boven het gangpad, van de eerste rij tot de laatste.

Na de ceremonie werd er geklonken. Heleen stak haar glas hoog in de lucht, en overal stonden groepjes die elkaar te lang niet gezien hadden. Tussendoor glipten we nog even naar de binnenkoer, voor de familiefoto's tegen een witte muur vol groen.

De intrede in de zaal ging hand in hand, langs een rij obers, en Heleen nam zelf de microfoon om iedereen welkom te heten. Daarna kwam het licht van de rode kaarsen. Mijn favorieten van de avond zaten niet aan de eretafel: twee koppels met grijze haren, elk aan hun eigen tafel, die voor mijn lens eerst netjes poseerden en elkaar dan een kus gaven.

Later op de avond kwam er nog volk bij, en Heleen hield het boeket weer vast. Het dessertbuffet was er één om naar te kijken: twee grote stalen ringen in elkaar gehaakt, met vlammetjes errond en taarten erin. Ze sneden samen de eerste aan, en aan de tafel ernaast gingen alle armen de lucht in.

En dan de openingsdans, onder de balken en de lampions, dicht bij elkaar en met af en toe een kus. Daarna werd er van danspartner gewisseld, en kwam de vloer vol.

De laatste foto van de dag was voor de vriendinnen: allemaal op een rij, één been in de lucht.