Dansen op de brug

Een hofje met witte huisjes in Lillo, hun zoontje in hetzelfde lichtblauwe pak als zijn papa, en een stalen brug waar ze helemaal alleen op stonden te dansen, met de havenkranen aan de overkant. Daarna een diner in de late zon, en toen begon alles opnieuw: haar, make-up, een nieuwe jurk, en een intrede tussen de sterretjes.

Mijn dag met Elise en Ben begon in Lillo, het havendorpje aan de Schelde, op een grasveld tussen witte huisjes met rode daken. Ben droeg een lichtblauw pak met een wit hemd, zonder das. Elise droeg een topje van kant met wijde mouwen boven een lange witte rok, en een boeket waar alles in zat: een blauwe hortensia, perzikkleurige rozen, gipskruid en lange slierten eucalyptus.

Hun twee kinderen waren erbij: de jongen in precies hetzelfde lichtblauwe pak als zijn papa, een paar maten kleiner, en het meisje in een wit kleedje met een eigen boeketje.

En er waren de getuigen: twee mannen in het lichtgrijs, twee vrouwen in roestoranje. Eén van hen legde voor de foto haar handen op haar buik, en de man naast haar deed hetzelfde. Op mijn teken ging de hele groep de lucht in, onder de bomen.

Een paar stappen verder lag de Schelde, breed en zilverig in de zon, met aan de overkant een rij havenkranen. Elise klom met haar boeket op de keien en stak het de lucht in. Op de dijk poseerden de getuigen per kamp: Elise tussen haar twee vrouwen in het roestoranje, Ben tussen zijn twee mannen in het grijs.

Voor de foto's met z'n tweeën gingen we een brug op. Geen romantisch boogje over een vijver: een stalen vakwerkbrug met sporen in het wegdek, de Schelde aan weerskanten en de haven als decor. Ze stonden er helemaal alleen op.

Het waaide er, en dat zie je aan haar haar. Op een bepaald moment begon Ben haar gewoon rond te draaien, midden op de witte lijn, en zij hield haar boeket vast en draaide mee.

Aan het boeket hing iets wat je pas van dichtbij zag: een kleine gouden medaille aan een ringetje, vastgemaakt aan het lint rond de stelen.

Het diner was in openlucht, op een terras in de schaduw van een pergola. Elise had haar kant ingeruild voor een beige jumpsuit, Ben had zijn jas uitgedaan, en ze heetten iedereen welkom met een blad in de hand.

Voor de kinderen stond er een springkasteel, en dat zag je aan de rode wangen waarmee ze aan tafel verschenen. Tussen de gangen stonden twee jonge mensen recht, elk met een blad, en wat ze voorlazen was duidelijk voor Elise en Ben bedoeld: op het einde werd er stevig omhelsd.

De groepsfoto's maakten we in de tuin ernaast, voor een haag van witte hortensia's.

En toen begon de dag gewoon opnieuw. In een zaal met een houten vloer en oosterse tapijten hing er kledij klaar aan een rek, en Elise had eerst nog iets af te geven aan haar dochter: een witte doos met een satijnen kamerjas erin, die meteen aan ging.

Haar dochter mocht als eerste in de stoel. Haar haar werd gekruld, lok per lok, en ze zat erbij met de ernst van iemand die weet dat dit belangrijk is. Daarna was het aan Elise, met een pluchen haarband met een strik, en haar dochter bleef in de buurt en keek toe.

Op het einde stonden ze allemaal in kamerjas op een rij: Elise in het wit, de vrouwen rond haar in het lila, haar dochter in het midden. Eerst met de rug naar mij, en dan zoals het hoort.

De avondzaal had koperen ketels tegen de muur, oude foto's aan de bakstenen en op de dansvloer twee lichtletters met een en-teken ertussen: E & B. Ben kwam eerst, met de jongen aan zijn hand, allebei weer in het lichtblauw. Toen liep de zaal vol.

En dan gingen de sterretjes aan. Iedereen kreeg er een in de hand, en door die haag van vonken kwam Elise binnen, in een nieuwe witte jurk met dunne bandjes. Voor haar uit liepen drie meisjes in blauwe rokken en geborduurde blouses. Elise stak haar armen in de lucht, Ben ving haar op, en de eerste kus van de avond was er een met publiek.

Samen namen ze de microfoon, vanachter een houten toog. Ben las van een blad en deed er een danspasje bij, Elise stond ernaast met een hand in haar zij en lachte hem uit.

Er was een illusionist. Hij haalde mensen uit het publiek, liet de hele zaal de handen in elkaar haken, scheurde een krant in stukken, en hield op een bepaald moment een blad boven zijn hoofd met één woord erop: Wereld. Hoe hij het deed weet ik niet, en ik stond er met mijn neus op. Op het laatste blad stond een kans: 1 op 10.121.214.

Daarna volgde nog een speech met twee, en toen die gedaan was werd er lang omhelsd.

De eerste dans begon zoals de foto's op de brug geëindigd waren: met een draai onder de arm, voor de lichtletters, dicht tegen elkaar en met veel gelach. Op het einde kwamen de kinderen erbij, en het laatste beeld dat ik van de dansvloer meenam is dat van hen vieren voor de letters, met een kus erbovenop.