Onder een witte paraplu

Een first look in de living met de hele familie erbij, een blauwe oldtimer voor het gemeentehuis en paraplu's in alle kleuren. Dan een tuin met een boog van bloemen en een witte tent, dekentjes over de knieën, een ceremonie waar iedereen iets te zeggen had, en twee kinderen met een doosje ringen. Foto's onder een witte paraplu in een park vol groen. En een tijd later het feest: een taart met vuurwerk, een spel met schoenen en een openingsdans in alle kleuren.

Katrien en Elias trouwden op een dag waarop het niet ophield met regenen: eerst voor de wet, in de raadzaal, en daarna nog eens voor iedereen, onder een tent in een tuin. Het feest kwam pas een tijd later. Dit verhaal volgt eerst die ene natte dag, en dan het feest.

De dag begon bij het raam, met Katrien in een bordeaux blouse, terwijl haar haar werd opgestoken, met kleine witte bloempjes erin gevlochten: gipskruid. Daarna de jurk: een lijfje van glinsterend kant met een diepe V, en een lange, zachte rok. De knoopjes op haar rug gingen dicht met vier handen tegelijk.

Elias stond buiten in het gras, in een lichtgrijs driedelig pak met een bruine vlinderdas en het boeket in zijn handen: witte rozen, een bordeaux pioen, roze pluimen en eucalyptus. Binnen stond de living al vol. Katrien kwam binnen en bleef in het midden van de kamer staan, lachend, en de kus die volgde kreeg applaus van iedereen die erbij stond.

Buiten regende het. Elias liep met een witte paraplu vooruit, en voor de deur stond een oude blauwe wagen te wachten. Aan het gemeentehuis, een gebouw van rode baksteen met een toren, stond de familie al onder paraplu's in alle kleuren toen de wagen aankwam.

De raadzaal was helemaal van hout en glas-in-lood, met vlaggen achteraan. Katrien en Elias zaten vooraan, met het boeket op haar schoot, en de ambtenaar sprak met veel gebaren, tot ze op een bepaald moment allebei zo hard lachten dat Elias achterover ging. Dan een kus, en het tekenen.

Op de trappen van het gemeentehuis kwam iedereen samen voor de foto, met de armen in de lucht. Daarna ging het naar een huis met een tuin, waar onder een luifel schotels met broodjes klaarstonden, en Katrien kreeg een cadeau uit de verpakking: een grote witte knuffelalpaca, die ze meteen een kus gaf.

Na de lunch ging het naar een tuin met een boog van bloemen en witte stoeltjes op een natte vloer, onder een grote witte tent. Voor de gasten er waren, maakten we daar de foto's met z'n tweeën: op een wit smeedijzeren stoeltje, Katrien op zijn schoot, een kus op zijn wang. Dan kwam de familie onder de boog, groep na groep.

Op een tafeltje stonden witte doosjes met Beautiful Day erop. Elias kwam alleen aan, over het natte pad langs het huis, en Katrien volgde, onder een witte paraplu. De gasten zaten op witte klapstoelen, met jassen aan en dekens over de knieën.

Wat volgde was een ceremonie vol sprekers, met tussendoor muziek: een man met een gitaar, een tweede aan het keyboard, en een zangeres. Katrien en Elias zaten al die tijd op hun stoeltjes, zij lachend, hij met zijn arm om haar heen, en één keer met zijn hand voor zijn gezicht.

Toen stonden ze recht onder de boog, tegenover elkaar, elk met een blad en een microfoon. Elias las eerst, en Katrien begon te stralen. Dan las zij, en keek hij naar haar.

De ringen kwamen aangelopen: een meisje in een witte jurk en een jongen in een grijs vestje brachten een zwart doosje naar voren, dat het meisje zelf openmaakte.

Nog een kus, en dan naar buiten door een regen van oranje bloemblaadjes, met Elias die de lucht in stak.

De receptie was onder dezelfde tent. Het was fris: overal zaten mensen in jassen en met een dekentje om de schouders, met een glas champagne in de hand.

Tussendoor namen we de tijd voor foto's in de regen, in een park met oude bomen. Onder een witte paraplu, voorhoofd tegen voorhoofd, met het groen dat door de regen nog groener leek. Dan in een dreef tussen hoge bomen, waar Elias haar optilde, en als laatste een poort van oude baksteen met twee torentjes, met zij twee in het midden.

De ringen kregen een plaatsje tussen de witte rozen en het rood.

In de tent stonden intussen de tafels klaar, met op elke tafel kommen vol eten om te delen, en buiten stond een kok onder een luifel aan een rond vuur met pannen erop. Aan de tafels werd er gegeten en bijgepraat, met de dekentjes nog steeds om de schouders. Zo eindigde de trouwdag zelf: onder een tent, in de regen, met kommen die rondgingen.

Een tijd later kwam het feest, in een witte zaal met hoge ramen en kaarsen op lange tafels. Op een kast hing een slinger met foto's, en ernaast lagen de bedankjes en een houten gastenboek met hun namen erin gegraveerd. Aan tafel gezichten in kaarslicht, en toen het donker was, kwamen er nog gasten bij.

Dan kwam de taart binnen, drie verdiepingen wit, met vuurwerk erop, en Katrien en Elias sneden hem samen aan. Er waren speeches, en een spel met schoenen: ze zaten met de rug naar elkaar op twee witte stoelen, en op elke vraag ging er een schoen de lucht in. Soms dezelfde, soms niet, en de zaal hield het bij.

En dan de openingsdans, in een zaal die van kleur veranderde: rood, groen, paars, blauw. Een draai, een kus, en de hele zaal in een kring rond hen. Daarna wisselden ze van partner, en kwam iedereen de vloer op.