Een Buick met rode wielen

Een schaal vol roze vlinderdassen en een haag van familie en vrienden op het gazon. Een oude Buick met rode wielen naar het gemeentehuis van Brasschaat, waar een gedicht van Herman Gorter op de muur stond. Een receptie in de zon bij kasteel Den Brandt, en een tweede ceremonie in de tuin van Villa La Chapelle, met twee jongetjes die met een bordje voorop liepen. En 's avonds een zaal vol petten, een kasteel in rood licht en een openingsdans in de rook.

Ik begon bij Dominique, die werd opgemaakt in een lichte kamer, in een donkerblauw kleedje en met haar haar al opgestoken. Op tafel stond een zilveren schaal vol roze vlinderdassen, en later op de dag zou ik er overal mannen mee zien rondlopen.

Kevin wachtte buiten, op de oprit en in de tuin, in een donkerblauw driedelig pak met een roze das, met het boeket al in zijn handen: zachtroze en perzikkleurige rozen met eucalyptus. Binnen stapte Dominique in haar jurk, tussen de rekken van een inloopkast, en de lange rij knoopjes op haar rug ging een voor een dicht. Dan kwam ze de houten trap af.

In de tuin achter het huis stonden familie en vrienden in twee rijen op een gazon met strepen, en Kevin in het midden, met zijn rug naar het huis. Dominique kwam naar buiten, langs de loungezetel op het terras, en iedereen begon te klappen. Hij draaide zich om, en daar was ze.

Daarna mochten de twee jongetjes erbij, in lichtgrijze gilets en met roze vlinderdasjes, en ging de hele haag met de armen in de lucht. Op het terras stonden dozen vol kleine gebakjes, en kreeg Dominique een houten schatkistje met een handgeschreven tekst op het deksel.

Aan de straat stond een oude Buick, een open auto met rode spaakwielen, bordeauxrode lederen zetels en koperen lampen. Daarachter wachtte een rij Volvo's Amazon, in zwart, groen en rood.

Met de Buick reden ze over de kasseien naar het gemeentehuis van Brasschaat, met een van de jongetjes tussen hen in op de achterbank. Kevin hielp Dominique uitstappen, en de twee jongens liepen hand in hand voorop.

De trouwzaal was wit en licht, met hoge ramen en grijze gordijnen. Op de muur stond in grijze letters een gedicht van Herman Gorter: bij het denken aan de liefde heb ik liefde lief. Dominique en Kevin zaten vooraan op een bank, met de jongetjes naast zich, en een van hen zwaaide naar mijn camera. Voor het gedicht op de muur werden ze toegesproken, en er werd veel gelachen.

Er werd voorgelezen uit een rode map, en dan werd er getekend. Op het einde kregen ze het gedicht mee, ingelijst in een wit kader. Buiten, op de trappen van het gemeentehuis, gingen de armen in de lucht, en daarna kwam iedereen met bloemen.

De receptie was in het park Den Brandt in Antwerpen, bij het kasteel: wit, met zuilen en een balkon, Grand Café in gouden letters op de gevel en de Volvo's netjes op een rij ervoor. Het was een zonnige dag. Onder witte parasols werden hapjes rondgedragen op lange plateaus, en aan de rand van het terras speelde een man op een rood keyboard.

De Buick was mee, en de gasten namen om beurten plaats achter het stuur. Op de trappen van het kasteel kwam de familie samen, met de jongetjes vooraan.

Voor de foto's met hen twee bleven we in de buurt: tussen de zuilen, in het park, langs de hagen. Hij tilde haar op, en tussen hoge groene kegels liepen ze naar me toe, hij met een arm in de lucht.

De tweede ceremonie was vlak naast het park, in de tuin van Villa La Chapelle, een bakstenen villa met een spits torentje. Op het gras stonden witte klapstoelen. Langs het pad hingen glazen vaasjes met rozen en gipskruid aan gekrulde haken, en vooraan stond een boog met witte tule. Bij een stenen poort met spitsbogen had ik ze eerst nog even voor mij alleen.

Een zangeres in een jasje vol bloemen zong, met een pianist aan een rood keyboard. Dan kwamen de jongetjes over het pad, de ene met een bordje: Here comes the bride, de andere met een wit mandje. Achter hen Dominique, en vooraan eerst een stevige knuffel.

Daarna volgden de sprekers elkaar op, de een na de ander, met een blad in de hand. Dominique en Kevin zaten op twee witte stoelen naast de boog en luisterden, lachten en klapten, en na een van de speeches stond Dominique op voor een knuffel.

Toen stonden ze op, tegenover elkaar onder de boog, en lazen ze elkaar voor van een blad, met de microfoon in de hand. Halverwege een kus, en de hele tuin klapte.

De ringen kwamen met het kleinste jongetje, op een wit kussentje van kant, dat hij heel voorzichtig aan Dominique gaf. Dan de ringen aan elkaars vinger, en een kus. Voor hen uit liepen de jongens het pad af met een nieuw bordje: Let's party.

Op het gras rond de villa werd geklonken, en ik fotografeerde gezichten in het late zonlicht. Dan kwamen de vriendinnen van Dominique bij elkaar, in lange jurken in pastelkleuren: roze, lichtblauw, geel, perzik. Ze tilden Dominique op en hielden haar horizontaal vast, en daarna sprongen ze allemaal tegelijk.

Bij de mannen, bijna allemaal in het blauw, vloog Kevin de lucht in.

De ringen legde ik nog even in het boeket, tussen de roze rozen.

Het diner was binnen, in een zaal met witte lambriseringen, ronde tafels en een groot scherm. Kevin nam de microfoon, en Dominique keek toe met een glimlach.

Dan werden er een laptop en een projector bijgehaald, en kregen de gasten petten uitgedeeld, donkerblauwe en witte met een roze hartje. Even later zwaaide de hele zaal ermee, en stond Kevin zelf met een pet op en de armen in de lucht.

Ook later aan tafel werd er nog gesproken, met twee, en Dominique en Kevin lagen dubbel.

Toen het donker werd, lichtte het kasteel op in rood en paars. Binnen kwamen de avondgasten, en in een volle feestzaal stonden Dominique en Kevin vooraan te kijken naar beelden op een scherm, en kwamen ze niet meer bij.

En dan de openingsdans, in de rook en het licht, met de hele zaal in een kring rondom. Ze dansten dicht tegen elkaar, hij met zijn hoofd tegen het hare, en op het einde een kus. Daarna kwamen anderen erbij en vulde de vloer zich. De laatste foto's van de dag: Dominique tussen twee van de vrouwen in pastel, die haar allebei tegelijk een zoen gaven.