De jurk nog één keer aan

Jessie en Jan namen contact op toen hun trouwdag al achter de rug was. Ze waren op mijn website beland, hadden gezien hoe kleurrijk en fris het er daar aan toegaat, en vroegen of de jurk daarvoor nog een keer uit de kast mocht. Dat mocht. We spraken af op de Kalmthoutse heide, bij avondzon.

De sluier tussen de dennen

We zijn begonnen in het dennenbos, waar de zon van opzij tussen de stammen binnenkwam. Het eerste wat ik vroeg was of de sluier helemaal uit mocht: die van Jessie is lang genoeg om een heel stuk bos mee te vullen, en dan hoef je er verder weinig meer bij te bedenken.

Ze zijn blijven staan terwijl ik een paar stappen achteruit deed. Zo'n beeld werkt alleen van een afstand: kom je dichterbij, dan valt de sluier buiten beeld en is de helft van het verhaal weg.

Wang tegen wang

Daarna ben ik wel dichterbij gekomen. Wat me bij deze twee opviel is hoe weinig ze van mij nodig hadden: ik heb niet moeten vragen of ze dichter bij elkaar wilden staan, want daar stonden ze al.

Op deze reeks staat vooral wat er tussen twee mensen gebeurt als er even niets moet. Een hand in een nek, een voorhoofd tegen een voorhoofd, en af en toe een kus waar ik alleen voor hoefde klaar te staan.

Op het zandpad

Verderop liep een zandpad tussen het groen door. Daar zijn ze een stuk gaan wandelen, en dat is meestal het moment waarop mensen vergeten dat er iemand met een camera meeloopt.

Precies dat wil je. Op de beelden waar ze naar elkaar kijken in plaats van naar mij staat er niets meer tussen.

Nog wat dichter

Tussen de sparren zijn we nog een keer gestopt. Het groen staat daar zo dicht dat het licht er zacht doorheen komt, en dan hoef je aan de kleuren achteraf niets meer te doen.

Ze hebben elkaar daar vastgepakt zoals ze dat de hele avond deden: zij met haar armen om zijn nek, hij met zijn hand op haar rug.

Jessie alleen

Tussendoor heeft Jessie een reeks alleen gekregen. Haar boeket was van droogbloemen, met pampasgras dat alle kanten op stak, en dat kwam mooi uit tegen al dat groen.

Ze had er geen enkele moeite mee om alleen voor een camera te staan, en dat is zeldzamer dan je zou denken.

Elk apart, en de ringen

Van allebei heb ik er ook een gemaakt waarop ze recht in de lens kijken. Dat zijn de beelden die later bij de familie terechtkomen, en het is de moeite ze niet te vergeten.

Daarna nog de handen op het boeket, met de twee ringen erbij. Dat is het soort detail waar je op de dag zelf niet bij stilstaat en dat je later toch het langst bekijkt.

Op de bank

Verderop stond een houten bank onder een boom, met gras ervoor dat tot halverwege het beeld komt. Daar zijn ze gaan zitten, hij achter haar, en dat is de houding waar de meeste koppels vanzelf in terechtkomen als je hen even laat begaan.

Op een van die beelden geeft hij haar een kus terwijl zij naar mij lacht. Die zou ik zelf inkaderen.

In het hoge gras

En toen zijn we de heide op gegaan, waar het gras tot aan hun heupen kwam. Dat is een ander soort beeld: geen bos meer om hen heen, alleen open veld en licht dat van achteren komt.

Halverwege ging het jasje uit. Ze zijn in het gras gaan zitten en daarna gewoon blijven zitten, met de jurk als een witte plek in al dat groen en goud.

Het zand

De Kalmthoutse heide heeft open zandvlaktes, en over zo'n vlakte zijn ze nog een stuk gaan lopen. Zij voorop, hij erachteraan.

Het is geëindigd met allebei plat op het zand, de jurk uitgespreid en het boeket ernaast. Ik denk niet dat ze dat vooraf hadden zien aankomen.

En toen zakte de zon, en werd het waarvoor we gekomen waren. De heide kleurt op zo'n moment van groen naar oranje, en wie er middenin gaat staan wordt vanzelf klein.

Ik ben ver achteruit gegaan en heb hen gewoon laten doen: eerst staand tussen de heide, daarna gehurkt met de zon vlak boven de grond.

Ze hadden hun trouwdag al gehad en hun foto's ook. Dit kwam er gewoon bij, op een avond waarop niets meer moest.