Een trouwweekend op Mallorca

Negentig familieleden en vrienden die naar Mallorca vlogen, voor een trouwfeest van meer dan één dag. Een first look op de rode rotsen aan zee, tapas bij zonsondergang aan het beachhouse, en een ceremonie op het strand waar de getuigen het woord hadden. Een binnentuin in Ses Salines vol lampions, speeches en een gitaar. En de volgende dag, in trouwjurk en kostuum, een sprong in het blauwe water.

Zoé en Yannick wilden geen trouwdag, ze wilden een trouwweekend. En niet in België, maar op Mallorca, het eiland waar ze zelf een plek hebben en veel van hun tijd doorbrengen. Toen ze daar de binnentuin van een restaurant in Ses Salines ontdekten, was de knoop doorgehakt: daar zou het feest zijn.

Ze lieten het vroeg weten, zodat iedereen het in zijn vakantie kon inplannen. En dat deed iedereen: zo'n negentig familieleden en vrienden trokken naar het eiland, en velen maakten er meteen een paar dagen zon van. Twee dagen feest, en genoeg tijd rondom om ook echt bij elkaar te zijn, bij een apero, een diner of op het water.

Veel werd pas ter plaatse geregeld, met mensen van het eiland. Het eten kwam van de eigenaar van de locatie, het haar en de make-up deden de zus van Zoé en een goede vriendin, en de bloemen voor het boeket werden op de lokale markt gekocht, omdat Zoé op voorhand vergeten was ze te bestellen. Dat de Spanjaarden er niet van houden om alles maanden vooraf vast te leggen, gaf af en toe wat stress bij twee Vlamingen die dat net wel graag doen. Maar het kwam allemaal goed.

Daarna hebben we de hele kust afgelopen. Eerst tussen de struiken en de agaves, dan over de rode rotsen met de zee erachter, en op het einde op een wit plateau boven het water, waar hij haar ronddraaide tot ze allebei lachten. Veel hoefde ik niet te zeggen.

Die avond heetten ze iedereen welkom aan Cassai Beach House, een wit huis met blauwe luiken aan het strand, met rieten parasols en bootjes op het zand. Er waren tapas en bubbels, en de gasten druppelden binnen zoals ze op het eiland aankwamen: gezinnen met kleine kinderen, vriendinnen in zomerjurken, vrienden van overal.

Het was een losse avond, en precies daarom een mooie: er was tijd om te praten, te lachen, iedereen aan iedereen voor te stellen. Groepjes trokken het strand op voor een foto, de vriendinnen gingen met de armen in de lucht aan de waterkant staan, en de vrienden van Yannick verzamelden zich onder het afdak voor een groepsfoto die niet stil wilde staan. Tot de zon achter de rotsen zakte.

De ceremonie was pas laat op de dag, en dat was een bewuste keuze: zo hadden de gasten eerst nog een voormiddag aan het strand, en werden de heetste uren overgeslagen. Zenuwachtig waren Zoé en Yannick niet. Yannick ging 's ochtends zelf nog zwemmen.

Op het strand naast het beachhouse stonden intussen rijen witte klapstoelen in het zand, een witte loper en vooraan een boog van wit doek met groen en witte bloemen, met de zee als achtergrond. De gasten kwamen aan met een toeristentreintje dat door de straten reed, vol pakken en zomerjurken, en liepen dan het laatste stukje over het strand.

Zoé kwam over de promenade aangewandeld, aan de arm van haar vader, met haar boeket in de hand. Yannick stond alleen aan de boog te wachten, met de zee achter zich. Vooraan schudde haar vader Yannick de hand, en dan gingen Zoé en Yannick samen zitten, op twee stoelen onder de boog, met de hele groep achter hen.

De ceremonie werd geleid door een goede vriend van het koppel, in smoking en met een blad in de hand. Het was een ceremonie van woorden: vooral de getuigen kwamen aan het woord, de ene na de andere, en op de stoeltjes werd er veel gelachen.

Zoé vertelde achteraf dat ze tijdens die speeches besefte dat ze daar omringd waren door alleen maar mensen die diep in hun hart zitten. Dat zie je ook aan de gezichten op de stoeltjes.

Dan stonden ze op, tegenover elkaar, met de getuigen naast hen. Yannick las zijn beloftes van een handgeschreven kaartje, Zoé luisterde en lachte, en daarna was het haar beurt.

Een meisje in een wit jurkje bracht het ringkussen van linnen met kant en een touwtje, en de ringen werden aangeschoven met de hele strandgroep die toekeek. En dan de kus, en nog een.

Een ander meisje stak een bordje met muzieknoten omhoog, en toen mocht de muziek beginnen. Over de witte loper liepen ze terug, als man en vrouw, tussen de gasten die stonden te klappen.

Meteen na de ceremonie gingen de glazen rond, op het strand zelf. Zoé had haar boeket weer in de hand: witte rozen, een roze gerbera, eucalyptus en lavendel, recht van de markt. Er werd omhelsd en gefeliciteerd tot iedereen een glas had.

Voor de groepsfoto's gingen we tot aan de waterkant. Eerst de getuigen en de familie, netjes op een rij, dan met de armen in de lucht. En dan vonden de mannen dat Zoé wel eens horizontaal op de foto mocht, en de vrouwen deden hetzelfde met Yannick.

Het feest was in Cassai, in Ses Salines: een gevel in mintgroen, en op het bord aan de deur "Reserved for a private event, sorry!". Binnen ligt de binnentuin waar Zoé en Yannick hun hart aan verloren hadden: muren van oude okerkleurige steen vol plantenpotten, groene luiken, lampions en lichtsnoeren, lange tafels vol glazen.

Zoé en Yannick kwamen binnen door een smal gangetje, tussen de gasten die hen opwachtten met applaus. Daarna gingen de schotels rond: ham op brood, calamares, pimientos de padrón en champignons om te delen, en later een lamskroon met een braambes erop. Aan de tafels werd er gelachen, geklonken en veel verteld, en een baby'tje in een wit pakje keek zich de ogen uit.

Toen kwamen de speeches. Yannick stond als eerste op, met de microfoon, tussen de groene luiken. Daarna nam een man in een donkerblauw pak het woord, en dat werd een lange, grappige speech: de hele binnentuin lag plat, Zoé en Yannick incluis, en op het einde was er een omhelzing.

En dan stond er een man met een bril en een blad in de hand, die na zijn woorden een gitaar tevoorschijn haalde, en speelde en zong. Zoé en Yannick zaten vooraan te luisteren, en toen het lied uit was, stond iedereen recht en volgden er lange knuffels.

Om het weekend af te sluiten, trokken ze de volgende dag nog één keer hun trouwkleren aan. Niet voor de gasten, maar voor de zee.

Eerst stonden ze tot aan hun knieën in het water, en tilde Yannick Zoé op. Dan klommen ze de rotsen op en sprongen ze hand in hand in het diepe, helder blauwe water. Ze dreven op hun rug, met de jurk die zich rond haar openvouwde als een bloem, kusten elkaar in het water, en klommen via een laddertje weer op de kant om het nog eens te doen.