Welkom, lieve dochters

Een blauwe Porsche op de oprit van een wit kasteeltje, een boeket in alle kleuren en een balkon om op te zwaaien. Twee meisjes die mee de dag rondgingen, de grote met het boeket, de kleine op het dak van de auto. Een kerk in Edegem vol tot achteraan, een grote zus die de ringen bracht en zelf iets zei, en een kleine zus op de sluier. En een feestzaal met een foto op elke tafel, een taart met sterretjes en een eerste dans onder draaiende lichtjes.

Valérie en Wim begonnen hun dag samen, op de oprit van een wit kasteeltje, naast een donkerblauwe Porsche. Valérie in een jurk met een hoge hals van kant en een lange, gladde rok, en in haar handen een boeket vol kleur: rode, roze, oranje en perzikkleurige rozen. Wim in een blauw geruit driedelig pak met een lichtblauwe vlinderdas.

Hij hield het portier voor haar open, en daarna bleven we een tijd rond die auto hangen. Dan aan een smeedijzeren hek, waar hij haar liet ronddraaien, en op de grote stenen bollen naast de oprit, waar Valérie op ging staan en hij haar er weer af tilde.

Even later stonden ze boven op het balkon van het kasteeltje, met de armen in de lucht, en daarna in een dreef van oude bomen, waar het licht door de bladeren viel.

Toen kwamen de meisjes. Een meisje met lange krullen en een wit vestje, en een kleintje met een kroontje in haar haar. De grote rende naar Valérie toe en kreeg een zoen, de kleine werd door Wim opgetild en op het dak van de Porsche gezet, en dan liepen ze met z'n vieren hand in hand over de oprit.

De grote zus mocht het boeket vasthouden, en hield het met twee handen vast alsof het van haar was.

Op het gras voor het kasteeltje kwamen de families, met een rij jongens in exact hetzelfde blauwe gilet, en de hele groep met de armen in de lucht en een sprong.

Met de Porsche reden ze naar de parochiekerk Heilige Familie in Edegem, een gebouw van rode baksteen met een spitse toren, en aan de deur wachtte de priester hen op, lachend. Binnen lag een rode loper tussen houten stoelen. Eerst kwamen de kinderen binnen, de meisjes vooraan, en dan Valérie aan de arm van een man in een donker pak, terwijl de hele kerk rechtstond.

De kerk was helemaal vol, tot achteraan. Een man in een grijze trui zong en speelde keyboard, en naar de lezenaar kwamen er om beurten mensen. Ondertussen zaten de meisjes vooraan op de treden, en de kleine liep af en toe even weg, tot de grote haar weer bij de hand nam.

Dan stonden ze op, tegenover elkaar, en lazen ze elkaar hun beloftes voor, elk van een blad, met de microfoon die van hand tot hand ging. Tussendoor wat gelach, en een blik naar de meisjes.

De ringen kwamen met de grote zus, in een zwart doosje. Ze kreeg zelf de microfoon en zei iets tegen de hele kerk.

Dan schoof Wim de ring aan Valéries vinger, zij de zijne aan de zijne, en de kerk begon te klappen.

Daarna werd er getekend, en samen staken ze een kaars aan, met hun namen erop. Tijdens de communie kroop de kleine zus over de sluier van haar mama, op haar gemak, alsof het een tapijt was. En na de slotwoorden liepen Valérie en Wim met de armen in de lucht over de rode loper naar buiten.

Buiten stond iedereen in een lange haag, en daar liepen ze tussendoor, met het zonlicht dat laag over het plein viel. Dan de felicitaties, lang: grootouders, vrienden, kinderen met een roos in de hand.

De ringen legde ik daarna in het boeket, tussen de rode en perzikkleurige rozen, in het avondlicht.

De receptie was in een zaal met glazen wanden en een houten plafond, met achteraan een zwarte vleugelpiano waaraan een man in een wit hemd zat te spelen. Er waren heel veel mensen, en ik liep van groep naar groep en fotografeerde gezichten.

De feestzaal was licht en hoog, met ronde tafels, kroonluchters als ringen van lampjes en kleurrijke bloemen in groene vaasjes. Op elke tafel stond een kaartje met een foto, met een onderschrift eronder. Op een ervan, met hen twee met een mondmasker voor het Atomium: Corona vs wedding 1-0.

Valérie en Wim kwamen zwaaiend binnen, dansend tussen de tafels door, en namen samen de microfoon voor een woord aan iedereen. Tussen de gangen door kwamen de speeches, en later stond een man in een krijtstreeppak met de microfoon tussen de tafels, met achter hem een scherm waarop beelden kwamen. Valérie en Wim zaten vooraan op twee stoelen, en lachten tot ze achterover lagen.

Toen ging het licht uit, en werd de taart binnengebracht: vier verdiepingen wit, met sterretjes erop die door een kok in een witte muts werden aangestoken. Valérie en Wim sneden hem samen aan, en gaven elkaar een hapje.

En dan de openingsdans, in een zaal vol lichtjes die als sterren over de vloer draaiden. Wim hield Valérie dicht tegen zich, ze dansten, draaiden, en op het einde een kus, met de hele zaal rondom. Daarna dansten ze met hun ouders, in paars en roze licht.