Vier in het hoge gras

Inge had ik al eens voor mijn lens gehad, samen met haar beste vriendin. Deze keer bracht ze haar gezin mee: Robin, Svea en Mats. We spraken af in de Kalmthoutse heide, waar het gras die dag hoger stond dan de kleinste van de vier.

Het gras won

De Kalmthoutse heide is niet alleen heide. Er staan dennenbossen, er ligt een vlakte van geel zand die op een strand lijkt, en er zijn plekken waar het gras zo hoog komt dat je er een peuter in kwijtraakt.

Precies daar zijn we begonnen. Iedereen ging zitten, en wat je op de foto's ziet is wat er dan gebeurt: vier mensen die dicht bij elkaar kruipen omdat het gras hen toch al bij elkaar duwt.

Mats gaat kopje-onder

Mats is de jongste, en die had de tijd van zijn leven. Hij liep het gras in tot alleen zijn kruin er nog bovenuit kwam, en hij kwam pas terug als er iets te halen viel.

Wat er te halen viel: dennenappels. Die liggen in Kalmthout voor het rapen, en volgens Mats zijn ze eetbaar. Dat laatste hebben we hem uit het hoofd kunnen praten.

De grote zus

Svea had hem de hele reportage op haar arm, op haar heup of aan haar hand. Als hij iets vond, moest zij het als eerste zien.

Voor een fotograaf is dat een geschenk. Ik hoefde die twee niets te vragen; ik moest alleen zorgen dat ik erbij stond.

En dan het zand

Verderop houdt het bos op en begint die zandvlakte, midden in het groen. Daar hebben we Mats losgelaten.

Wat volgde was een duik. Hij ging voorover, bleef even met zijn hoofd in het zand steken, en kwam boven met een gezicht vol korrels en de breedste grijns van de dag.

Inge en Svea

Dit is voor mij het beeld waar de reportage om draait. Inge en Svea stonden daar met hun armen om elkaar, en daarna zijn ze lachend door het gras gelopen.

Ik heb niemand gevraagd om te lachen. Dat soort beelden komt er of het komt er niet, en die dag kwam het de hele tijd.

Papa in het gras

Robin ging met Mats het hoge gras in en verdween er half in. Wat je dan fotografeert is niet meer een vader met zijn zoon in een landschap. Het zijn twee koppen tussen de halmen, en al de rest is groen.

Op de omgevallen boom

Ergens ligt een omgevallen den, precies op de goede hoogte om met z'n tweeën op te zitten. Robin en zijn dochter Svea hebben daar een poos gezeten, en zij hing aan zijn schouder alsof ze nog altijd zes was. Dat is het mooie aan tieners: ze zijn er tien jaar te oud voor en ze doen het toch.

Even met z'n tweeën

En dan Inge en Robin, want die twee zijn het begin van dit alles. Ook zij krijgen hun eigen beelden.

Ze stonden er meteen ontspannen bij, en dat is niet vanzelfsprekend: veel koppels weten met hun handen geen raad zodra de kinderen even uit beeld zijn. Deze twee wel.

Nog iets te eten

Op het einde kwam er iets lekkers uit een tas, en dat is bij een kind van die leeftijd het krachtigste gereedschap dat een fotograaf kan hebben. Mats ging zitten, stak zijn hand uit en keek recht in de lens, precies zoals ik de hele reportage al had geprobeerd.

Wat je op deze foto's ziet, is niets wat een fotograaf kan maken. Dat doen ze zelf, thuis, op alle dagen die ik niet zie. Ik mocht het alleen vastleggen, in het hoogste gras van Kalmthout.