Toen de heide paars stond

Tom ken ik van CrossFit in Lier. We hebben daar jaren naast elkaar staan trainen, en op een dag vroeg hij of ik zijn gezin wilde fotograferen. Dat is een leuke vraag om te krijgen: je kent iemand van de zaal, en een tijd later sta je met zijn vrouw en hun twee kinderen op de heide.

De heide had zich uitgesloofd

We spraken af op de Kesselse heide, en die bloeide. Dat duurt maar een paar weken; daarbuiten is het er bruin en stil. Nu lag de hele vlakte paars, met een oude eik erboven die precies genoeg schaduw gaf.

Voor een fotograaf is dat bijna vals spelen. Je hoeft niemand ergens naartoe te sturen: waar ze ook gaan staan, de achtergrond klopt.

Manon lag er middenin

Manon is de jongste, en de jongste heeft het makkelijkst: die wordt gewoon neergelegd. We hebben haar tussen de bloeiende takken gezet, in een jurkje dat toevallig precies de kleur van het licht had, en zij deed de rest.

Ze greep naar de heide alsof ze wilde weten waar dat paars vandaan kwam. Dat is het voordeel van die leeftijd: niemand poseert, alles is voor het eerst.

Op pad met papa

Frank had andere plannen. Die ging op zoek naar de grootste stok van de heide, vond hem ook, en droeg hem rond als een vlag.

Op de schouders van zijn vader was hij de hoogste van het veld. Ik ben een eind achteruit gelopen om dat te kunnen fotograferen zoals het eruitzag: twee mensen klein onder de dennen, met die stok als mast.

En dan weer naar beneden

Wat daarna kwam is wat er altijd komt als een vader en een zoon van vier de ruimte krijgen: stoeien tot er iemand in de heide ligt. Meestal allebei.

Ik ken Tom van de zaal, waar hij zware dingen optilt met een strak gezicht. Hier tilde hij iets veel lichters, en lachte hij de hele tijd.

De lucht in

Jana nam Manon en gooide haar omhoog, zoals dat hoort. Een baby van die leeftijd weet dan al precies wat er komt en trekt haar hele gezicht open nog voor ze los is.

Het licht kwam op dat moment laag over de heide. Van onderaf gefotografeerd staan ze allebei tegen een hemel zonder iets erin, en dat is een van mijn favoriete beelden van die dag.

Even met z'n tweeën

Tussendoor heb ik de kinderen bij hun eigen bezigheden gelaten en Jana en Tom alleen gezet. Dat vragen mensen zelden, en ik stel het bijna altijd voor.

Want dit gezin bestaat omdat die twee er eerst waren. Ze stonden er ook naar: geen houding, gewoon dicht bij elkaar, en toen tilde hij haar op alsof er nog geen kinderen waren.

Grote broer, kleine zus

En dan het beeld waar het bij een jong gezin om draait: die twee samen op de grond. Frank kreeg zijn zus in zijn armen gelegd en nam die taak bloedserieus.

Hij hield haar vast, gaf haar een kus boven op haar hoofd, en keek af en toe naar mij om te zien of ik het wel zag. Ik zag het.

Zitten in het paars

Op het laatst zijn we met z'n allen gaan zitten, midden in de heide onder de eik. Dat is het moment waarop een reportage zichzelf maakt: iedereen is moe genoeg om te blijven zitten en niemand denkt nog aan de camera.

Een jong gezin fotograferen is voor de helft wachten. Wachten tot de baby klaar is met kijken, tot de grote broer terug is van zijn expeditie, tot iedereen toevallig dezelfde kant op kijkt. En dan is er dat ene moment waarop het allemaal tegelijk gebeurt. Dat het die dag ook nog paars was, kreeg ik erbij.