Buiten, en bij stralend weer

Bavo mailde me met een vraag die ik graag krijg, en met een zinnetje erbij dat me is bijgebleven: hij had op mijn website gezien dat de foto's er "allemaal buiten en bij stralend weer" zijn. Dat klopt, en het is fijn als iemand dat zo benoemt. Ik kende hen niet; het werden Lies en Bavo, met Leonie van drie en Kato van één, op de Kesselse heide.

Meteen met z'n vieren

De gezinsfoto's eerst, want met een kind van één is dat de enige volgorde die werkt. Wat je aan het begin niet hebt, krijg je later niet meer.

Daarna hoefde ik weinig te doen. Bavo en Lies namen hun dochters bij de hand, liepen het veld in, en de rest kwam vanzelf.

Zusterliefde

Dit is wat mij van deze reportage vooral is bijgebleven: die twee lieten elkaar niet los. Leonie sloeg haar armen om haar zusje en bleef zo staan, en Kato liet dat gebeuren.

Zulke beelden kan je niet vragen. Ze zijn er of ze zijn er niet, en hier waren ze er de hele namiddag.

Elk in het hoge gras

Leonie was drie, en dat is de leeftijd waarop een kind precies genoeg begrijpt van een camera om ermee te spelen. Ze rende weg, ze kwam terug, en ik ben gaan zitten en heb haar gewoon naar mij toe laten komen.

De heide stond in de nazomer helemaal in het goud, met gras dat hoog en droog was en licht dat er laag doorheen kwam. Bij Kato kwam dat gras tot aan haar middel. Van onderaf ziet die heide er heel anders uit.

Mama en de meisjes

Lies nam ze allebei bij de hand en liep met hen het veld in. Even later zakte ze door haar knieën met de twee tegen zich aan, en dan hoef ik niets anders te doen dan op tijd klaarstaan.

Daarna heeft ze Kato nog een keer rondgezwierd, met haar rok mee. Dat is het soort beweging waar ik op wacht en dat ik nooit hoef te vragen.

Om beurt op de arm

Daarna nam Lies ze om beurt op de arm. Eerst Kato, met haar gezicht vlak bij dat van haar moeder, en daarna Leonie, die zo hard lachte dat haar mond openviel.

Ertussenin liep Kato een eind vooruit en kwamen die twee achter haar aan. Ook dat hoort erbij: eentje gaat er altijd even vandoor.

Papa komt erbij

Bavo ging plat in het gras liggen, en binnen de minuut zaten ze allebei op zijn rug. Daarna kroop hij ermee vooruit, met het gezicht van iemand die weet waar hij aan begonnen is.

Dat is de rol van een vader op zo'n namiddag: je maakt jezelf laag genoeg, en de rest gebeurt vanzelf.

Aan twee handen

Kato was één en had net leren lopen. Tussen haar ouders in, elk aan een hand, ging dat het best: zo kwam ze vooruit zonder erbij na te denken.

De rest van de tijd zat ze bij haar vader. Hij hield haar omhoog bij een tak en ze greep meteen naar de blaadjes, want op die leeftijd is een boom vooral iets om vast te pakken.

Onder de grote eik

Verderop staat een eik die alleen in het veld staat, met takken die tot laag bij de grond komen. Daar hebben Bavo en Kato een tijd doorgebracht.

Hij bukte zich naar haar toe, hurkte naast haar en trok haar tegen zich aan. Op het laatste beeld kijken ze allebei mijn kant op, en lachen ze allebei.

Even met mama alleen

Lies kreeg haar eigen beelden met elk van de twee: met Leonie op haar schoot in het gras, en op het einde met Kato op de arm.

Daartussen stond Kato een tijdje alleen in het veld. Dat is bij een kind van één een kwestie van geduld: je zet de camera klaar en je wacht af. En dan, bij haar moeder op de arm, keek ze recht in de lens alsof ze precies wist waar het om ging.

En toen gingen ze allebei de lucht in

Dit is het beeld waar ik zelf het langst naar gekeken heb. Bavo en Lies gingen naast elkaar staan, elk met een dochter, en gooiden ze op hetzelfde moment omhoog.

Twee kinderen tegelijk los in de lucht, twee ouders eronder met hun armen omhoog, en de eik erachter. Dat had ik niet kunnen bedenken; dat moest gebeuren.

Lies en Bavo

Tussendoor heb ik die twee alleen gezet, want een gezin begint bij twee. Ze zijn tegen elkaar gaan staan, en daarna in het gras gaan zitten onder de bomen, en ik heb me een tijd stilgehouden.

Wie voor de kinderen komt, vraagt daar zelden om. En toch is het meestal het beeld dat later ingekaderd wordt.

Op het einde stonden ze weer met z'n vieren bij elkaar, elk met een kind op de arm, en was het klaar.

Bavo vroeg om foto's buiten en bij stralend weer. Dat is precies wat het geworden is, en ik denk dat hij zich vooral die twee zusjes zal herinneren die elkaar de hele namiddag niet loslieten.