Terug in de familie

Charissa is mijn achternicht. We waren elkaar ergens onderweg kwijtgeraakt, zoals dat gaat in grote families, en niet zo lang geleden vonden we elkaar terug. Toen ze vroeg of ik haar gezin wilde fotograferen, zei ik dus niet alleen ja als fotograaf. We spraken af in de Kalmthoutse heide, met Joris en met Marilou, die net oud genoeg was om overal zelf naartoe te lopen en nog nét te jong om te snappen waarom ze daarbij ook nog eens moest stilstaan.

Optillen werkt altijd

Wat bij die leeftijd altijd werkt: optillen. Joris hoefde haar maar de lucht in te gooien of haar gezicht ging helemaal open, en daar hoefde ik niets bij te vragen.

Dat is eigenlijk de hele aanpak van zo'n reportage. Je vraagt een kind van bijna twee niet om te poseren; je zoekt wat ze leuk vindt en je gaat ernaast staan.

Lopen kan ze

Wat Marilou wél wilde: lopen. Het gras op de heide is kort genoeg om er als peuter doorheen te komen en hoog genoeg om er een expeditie van te maken, en ze heeft er een flink stuk van afgelegd.

Ik ben gaan zitten en heb haar laten komen. Dat is bij die leeftijd zowat de hele techniek: zakken tot op ooghoogte, en dan wachten.

De dennenappel

Het beste gereedschap van de dag lag gewoon op de grond. Joris raapte een dennenappel op, en daarmee had hij haar aandacht voor precies zo lang als ik nodig had.

Wat je op die beelden ziet is dat ze naar hetzelfde kijken in plaats van naar mij. Bij een gezinsreportage is dat vaak meer waard dan iedereen die tegelijk in de lens kijkt.

En dan het zand

Verderop in de Kalmthoutse heide ligt een grote zandvlakte. Voor een kleuter is dat een speeltuin zonder toestellen: je kan erin zitten, erdoor lopen en er stokken in planten.

Charissa ging er meteen bij zitten, in haar mooie kleren. Dat is precies het soort beslissing dat een reportage maakt: wie op de rand blijft staan, staat er ook niet op.

Bij mama in het zand

Daarna hebben we het rustig gehouden. Charissa ging bij haar in het zand zitten en ik ging ernaast liggen, met de camera laag bij de grond. Wat je dan krijgt is geen pose, maar een moeder en haar dochter die samen iets liggen te bekijken.

En toen was het op. Ze ging zitten in het zand en liet weten dat het genoeg was geweest. Dat beeld heb ik gehouden, niet om er flauw over te doen maar omdat het klopt: zo ziet een namiddag met een kind van bijna twee eruit, en over een paar jaar is dat precies wat ze willen terugzien.

Voor familie fotograferen is anders. Je let op andere dingen, je durft meer te vragen, en je bent er ook gewoon graag. Van alle plekken waar ik met een camera sta, is dit er een waar ik hoop dat er nog een paar volgen.