Van alle kinderen samen

Deze reportage begon met een telefoontje, en daarna een mail met een lijst namen erin. Een van de kinderen wilde Johan en Juliette een fotoshoot cadeau doen, en niet alleen namens zichzelf: de bon was van alle kinderen en kleinkinderen samen. Elke en Tom met Rune, Ferre en Millie. Dirk en Wim met Thomas en Matthias. Elf mensen dus, op de Kesselse heide, die net in bloei stond.

Elf tegelijk

Elf mensen samen op een beeld krijgen is het soort opdracht waar ik van hou. Staand lukt dat zelden: dan wordt het een rij en verdwijnen de kleinsten ertussen. Zitten werkt beter, want dan schuift iedereen vanzelf dichter naar elkaar toe.

Op het eerste beeld zitten ze onder de dennen met de heide zo hoog voor hen dat je er doorheen moet kijken. Op het tweede zitten ze op een hoop, elf mensen binnen twee meter, en kijkt iedereen tegelijk mijn kant op. Dat laatste gebeurt bij zo'n aantal ongeveer één keer.

Vier neefjes en een nichtje

Dat ze veel samen zijn, is aan de beelden te zien. Ze kropen tegen elkaar aan in de heide, met Millie, de jongste, in het midden en haar knuffel op schoot.

Even later werd ze door twee van hen tussen hen in gedragen, en toen ik hen daarna gewoon liet begaan gingen de armen tegelijk de lucht in. Kinderen bij elkaar zetten werkt alleen als je ze daarna met rust laat.

Johan en Juliette

En toen was het aan hen, voor wie dit allemaal bedoeld was. Ze stonden erbij zoals mensen erbij staan die al een leven samen hebben, en daar heb ik geen enkele instructie voor moeten geven.

Ik ben een eind achteruit gegaan, zodat de heide om hen heen mee in beeld kwam, en daarna weer dichtbij. Op het beeld van ver zijn ze twee kleine figuren onder een oude den. Op dat van dichtbij zie je waarom hun kinderen dit cadeau gaven.

Elke en Tom

Ook de kinderen kregen hun eigen beelden. Elke en Tom zijn onder diezelfde boom gaan staan en hebben mij een tijd vergeten, wat ongeveer het beste is wat een koppel voor een fotograaf kan doen.

Daarna zijn ze in de heide gaan zitten, met de bloemen tot vlak onder hun kin.

En dan met z'n vijven

Met Rune, Ferre en Millie erbij werd het meteen drukker. Ze kwamen door de heide aangelopen, iedereen aan een hand of op een arm.

En toen keek iedereen tegelijk in de lens, twee beelden na elkaar. Bij drie kinderen is dat geen kleine prestatie.

Dirk en Wim met de jongens

Dirk en Wim zijn met Thomas en Matthias in het paars gaan zitten, en binnen de kortste keren vloog er heide door de lucht. Op dat beeld hangen de stukjes nog in het licht.

Daarna hebben ze samen een stuk gewandeld, alle vier in het blauw en elk kind aan een hand.

Millie en haar mama

Millie is de jongste van de vijf, en zij kreeg haar eigen reeks met haar mama. Die twee hebben een tijd staan tillen en draaien en knuffelen, en ik ben gewoon meegelopen.

Op een van die beelden hangt ze helemaal los in de lucht, met de dennen erachter. Dat is het gezicht van een kind dat zeker weet dat er onder haar gevangen wordt.

Millie tussen de heide

Daarna is ze er zelf in gaan zitten, midden tussen het paars, dat bij haar tot aan de schouders kwam. Meer had ze niet nodig: ze bleef zitten en ze bleef lachen.

Elf mensen, drie generaties, en een bon die van alle kinderen en kleinkinderen samen kwam. Ik denk dat Johan en Juliette daar het langst naar zullen kijken: niet naar zichzelf, maar naar wie er allemaal omheen staat.