Oefenen voor de grote dag

Kiana en Yorick gaan trouwen, en ik mag hun trouwdag fotograferen. Deze reportage kwam daarvoor: een namiddag met z'n drieën op de Kalmthoutse heide, om te wennen aan een camera die dichtbij komt staan. En ja, je leest het goed: Yorick, met een Y. We hebben daar die dag een paar keer om gelachen, en eerlijk gezegd is het handig. Als ik me in zijn naam vergis, klopt het toch nog half.

Waarom je dit doet

Een reportage vóór de trouwdag is geen luxe. Op de dag zelf komt er van alles bij: gasten, een uurwerk dat doorloopt, en een fotograaf die je nog niet zo goed kent en die opeens heel dicht bij je gezicht staat.

Doe je dat één keer zonder al de rest, dan weet je op de dag zelf al hoe het voelt. En ik weet dan al hoe jullie samen staan, waar jullie om lachen, en wie van de twee de ander aan het lachen krijgt.

Eerst het groene gras

We begonnen in het hoge gras, dat toen nog fel groen stond. Ik heb ze er gewoon in gezet en gevraagd om te blijven doen wat ze deden.

Dat werkt bij het ene koppel beter dan bij het andere. Bij deze twee werkte het meteen: ze liepen het veld in, pakten elkaars hand en vergaten mij zowat. Vanaf dat punt hoef ik alleen nog te kijken waar ik ga staan.

Dan het bos

Verderop staan de dennen dicht bij elkaar, met gras eronder dat er zacht uitziet en dat ook is. Daar hangt aan het einde van de dag een licht dat je nergens anders krijgt: het komt laag tussen de stammen door en zet een randje om alles wat het raakt.

Tegen de zon in

Ik ben een eind achteruit gelopen en heb ze klein gehouden in dat bos, met de zon er precies achter. Van alles wat er die dag uitkwam zijn dit de beelden waar ik zelf het langst naar kijk.

Dat is meteen het tweede voordeel van zo'n oefenreportage: ik kan dingen proberen die op een trouwdag niet passen. Als het niet lukt, is er niets verloren.

En dan het zand

De Kalmthoutse heide heeft een zandvlakte die bij laag licht op een woestijn begint te lijken. Yorick tilde haar op en zwierde haar rond, en dat had ik niet gevraagd.

Zo werkt dat op een lege vlakte: je zegt niets meer, en dan doen ze vanzelf iets waar geen enkele aanwijzing tegenop kan. Precies daarvoor doe je zo'n reportage vooraf. Wat er hier uitkomt, komt er op de dag zelf ook uit.

Het gouden uur

Op het laatst zakte de zon tot vlak boven de heide, en dan gebeurt er iets met die vlakte: het bruin wordt goud, de lucht wordt zacht, en twee mensen midden in dat veld worden tegelijk klein en belangrijk.

We zijn gebleven tot het licht op was. Wat mij betreft is dit hoe je aan een trouwreportage begint: ruim op voorhand, in een veld, zonder gasten en zonder schema. Als de dag zelf komt, hoeven we elkaar niet meer te leren kennen. Dan kan het meteen over die dag gaan.