Nog even met z'n drieën

Bo en Jorn ken ik intussen goed. Ik fotografeer hun familiefeesten, ik stond erbij toen hun zoontje gedoopt werd, en als er iets te vieren valt hoor ik het meestal vroeg. Deze keer viel er nog niets te vieren: er was iets op komst. We spraken af op de Kesselse heide, in het najaar, met Leano die net oud genoeg was om overal alleen naartoe te lopen.

De heide stond in het goud

De Kesselse heide in het najaar is een andere plek dan in de zomer. Het paars is weg, het gras is bruin geworden, en de berken laten er hun blad boven vallen. Alles wat er staat heeft dan dezelfde kleur als de trui die Leano aanhad.

Dat is geen toeval. Wie mij vraagt wat je best aandoet, krijgt hetzelfde antwoord: kijk naar waar we gaan staan en kies daar iets bij. Bo had dat duidelijk gedaan.

Rennen tot het niet meer gaat

Leano had één plan voor die namiddag, en dat was rennen. Van de ene bosjes naar de andere, terug, en dan nog eens, met een gezicht alsof hij het zelf ook niet meer begreep.

Ik heb hem laten begaan en ben meegelopen. Bij die leeftijd is dat het hele recept: je vraagt niets, je zorgt dat je op de goede plek staat als het gebeurt.

Achter de benen van papa

Jorn nam hem mee de heide in, en op een van deze beelden zie je vooral hoe klein hij toen nog was: twee benen in een spijkerbroek groot in beeld, en daarachter een mannetje van amper een halve meter dat probeert bij te blijven.

Zulke verhoudingen hoef je niet te regisseren. Je moet alleen laag genoeg gaan staan om ze te zien.

En dan het echte nieuws

Want daar ging deze reportage eigenlijk over. Bo was zwanger van hun tweede, en dat wilden ze vastgelegd hebben nu het nog met z'n drieën was.

Voor die beelden hoefde ik weinig te bedenken. Ik ben een eind achteruit gelopen en heb ze klein gehouden in die grote vlakte, met hun handen op haar buik. Daarna nog een keer van dichterbij, en toen was het klaar.

Mama en Leano

Daarna heb ik Bo en Leano even alleen gezet, in het lage licht onder de bomen. Hij kwam vanzelf naar haar toe gelopen en bleef bij haar hangen.

Van alles wat er die dag uitkwam, zijn dit de beelden waar ik het langst naar kijk. Niet omdat er iets bijzonders gebeurt, maar omdat het er over een jaar helemaal anders uitziet. Dan is er iemand bij.

Het licht van achteren

Op het einde van zo'n namiddag staat de zon zo laag dat je er recht in kan fotograferen. Dan wordt de heide één en al goud en krijgt iedereen die erin staat een rand licht om zich heen.

Leano liep daar alleen doorheen, en dat werd het rustigste beeld van de hele reeks.

Ik kom bij dit gezin met enige regelmaat over de vloer, en dat maakt een reportage anders. Je hoeft niet meer uit te leggen wat je gaat doen, en zij hoeven niet meer te wennen aan een camera. Je kan meteen beginnen.

Wat hier staat is dus geen kennismaking maar een tussenstand: hoe het eruitzag toen ze nog met z'n drieën waren. Bij de doop van nummer twee zal ik er weer staan.