Alles stond groen

We spraken af in de polders van Hoboken, op een warme avond in mei. Alles stond er groen: lang hoog gras waar Lente en Amber half in verdwenen, en verderop een lap kort donzig gras waarop je zo kan gaan liggen. Meer heb je voor een gezinsreportage niet nodig.

Op de deken

We zijn begonnen op een deken in het gras, want dat is bij kinderen de makkelijkste manier: geef ze een plek die van hen is en de rest volgt vanzelf.

Op het eerste beeld zit het hele gezin erop, met een kus tussendoor en de meisjes ertussen. Op het tweede zit de oudste er alleen, met een grassprietje dat ze net geplukt had.

Met z'n vieren in het hoge gras

Daarna zijn we het veld in gegaan, waar het gras tot aan hun middel kwam. Het gezin ging er gewoon in zitten, en dan verdwijnt de helft van iedereen achter de halmen.

Precies dat maakt zo'n beeld: je ziet vier gezichten tussen het groen, en verder niets wat afleidt.

Op de schouders

Toen gingen de meisjes de lucht in, elk op een paar schouders. Conny en Steven zijn zo een stuk door het veld gelopen, en ik ben achteruit blijven lopen om hen te laten aankomen.

Op het tweede beeld heeft de oudste haar handen voor de ogen van haar vader gelegd. Hij liep gewoon door.

Tussen het groen

Tussendoor zijn ze telkens weer bij elkaar gaan zitten. Dat hoefde ik niet te vragen: bij dit gezin is dicht bij elkaar zitten gewoon de stand waarin ze staan.

En zodra de ouders even met elkaar bezig waren, gingen de zussen samen op verkenning tussen de struiken.

Alleen in het hoge gras

De oudste kreeg daarna haar eigen reeks, en ze wist precies wat er van haar verwacht werd. Handen onder de kin, benen gestrekt, en een blik die zegt dat ze dit best leuk vindt.

Dat is de leeftijd waarop poseren en spelen nog vlak naast elkaar liggen. Je hoeft alleen maar mee te doen.

De twee zusjes

En dan de twee samen, de ene in het roze en de andere in het blauw. Ze hebben elkaar vastgepakt zonder dat daar iets voor gezegd moest worden.

Op het tweede beeld houden ze samen een grasspriet vast, alsof ze net iets gevonden hebben dat de moeite is.

Conny en Steven

Halverwege heb ik de meisjes even laten spelen, want Conny en Steven verdienen ook beelden van hun tweeën. Ze zijn in het gras gaan zitten, eerst nog met een blik naar mij, en daarna helemaal niet meer.

Dat is bij ouders van jonge kinderen zeldzaam genoeg om er de tijd voor te nemen.

Een bloemetje erbij

Lang duurde die rust natuurlijk niet. De oudste kwam terug met een handvol veldbloemen, ging tussen haar ouders in zitten en gaf ze aan haar moeder.

Op het laatste beeld staan ze weer met z'n vieren, boven aan de helling en klein in dat groene veld. Zo zag die avond eruit.

Op het korte gras

Verderop lag een lap kort, donzig gras, en dat is een heel ander speelveld. Daar hebben de meisjes zich op hun moeder gestort, en binnen de kortste keren lag Conny onderaan.

Wat volgde was gewoon ravotten, tot er langs twee kanten tegelijk aan haar getrokken werd. Ik heb niets gevraagd, alleen gezorgd dat ik laag genoeg stond.

Op het einde zakte de zon tot achter de bomen en kwam het licht recht van achteren. Dan krijgt haar een randje en wordt gras doorschijnend, en dat is het uur waarop ik het liefst fotografeer.

De zussen hebben daar de laatste beelden gemaakt: eerst naast elkaar, allebei lachend om iets wat ik niet gehoord heb, en dan een knuffel waar niemand om gevraagd had.

Meer moest dat niet zijn. Een veld, een avond in mei, en een gezin dat overduidelijk graag samen is.