Bloesemjacht in Duffel

Julie woont praktisch bij mij om de hoek, en voor haar communiereportage hoefden we Duffel niet uit. Het plan: op bloesemjacht door de eigen straten en het park, van boom tot boom, tot het lijkt alsof ze de hele dag door één groot bloesemdecor liep. Wat je op de foto's niet ziet: de geparkeerde auto's en al de rest van een gewone straat, net buiten beeld. Dat is het stille werk van kadreren, en eerlijk gezegd een van de leukste sporten in dit vak.

De magnolia om de hoek

We begonnen bij de kanjer van de buurt: een magnolia in volle bloei, op wandelafstand van de voordeur. Julie koos meteen voor de takken in plaats van ervoor te blijven staan, en gelijk had ze: zo'n boom is om in te klimmen.

Het jasje bleef aan, want een communielook mag best iets stoers hebben. Tussen al dat roze zag je vooral veel gelach.

Bloemen van dichtbij

Daarna ging het jasje uit en mocht het witte jurkje stralen, met armen wijd open voor een muur van magnolia.

De bloemen zelf werden vastgehouden, geroken en heel even bijna opgegeten. Voor de foto, beloofd.

De straat die je niet ziet

Tussen de bomen door poseerde Julie gewoon op straat: dansend op het asfalt, in kleermakerszit midden op de rijweg, met een sprong voor een huis in de achtergrond. Dit is het deel waar ik het eerlijk moet toegeven: rondom ons stond een doodgewone straat, geparkeerde auto's inbegrepen. Op de foto's is daar niets van te merken, en precies dat maakt het zo leuk.

En één hoek verderop stond een forsythia zo geel als de zon. Die kreeg een reeksje voor zichzelf: bloesem blazen, springen, armen in de lucht.

Even vliegen

Toen werd er gevlogen: hoog boven de bloesems uit, haren in de wind, alleen nog blauwe lucht en roze takken rondom.

Voor dit soort foto's ga ik zelf zo laag mogelijk staan, en dan is het gewoon lachen tot iedereen er spierpijn van heeft. Dat lukte.

Het park in

In het park van Duffel stonden de kerselaars te wachten, met een tapijt van fel groen gras eronder. Eerst even rustig: portretten in het gras, met dat gezicht vol lentezon.

En dan weer volle vaart: dansen, draaien en lopen tot het jurkje zwierde. Een communiejurk is daar stiekem voor gemaakt.

De kerselaar als slot

Afsluiten deden we zoals we begonnen: in een boom. De oude kerselaar in het park heeft een vork waar je in kan staan alsof hij ervoor gegroeid is, en Julie klom erin alsof ze dat elke dag doet.

En helemaal op het einde hield ze een bloesemtakje bij haar gezicht, alsof ze er een wens in fluisterde. Misschien deed ze dat ook.