Beste vriendinnen op de landweg

Sommige duo's moet je niets uitleggen. Dorien en Inge zijn al beste vriendinnen sinds de middelbare school, het soort dat de datum van hun vriendschap uit het hoofd kent, en deze shoot was een cadeau van de ene aan de andere, vlak voor een van de twee een tijd naar het buitenland vertrok. Wat je dan doet: samen de zomeravond in, twee jurkjes in de tas, en kijken waar de landwegen rond Duffel je brengen.

Midden op de weg

Ze kwamen aan en gingen meteen zitten, midden op de landweg, alsof dat de normaalste plek van de wereld is. Bij de meeste mensen werk ik de eerste tien minuten om de schouders los te krijgen; hier viel er niets los te maken. Wie zo lang beste vriendinnen is, hoeft voor een camera niets te spelen.

Dus zaten ze daar in hun gebloemde jurkjes, en het enige wat ik moest doen was op tijd afdrukken, tussen twee lachbuien in. Daarna hand in hand de weg af, en we waren vertrokken.

Koppen bij elkaar

Aan de rand van het maïsveld gingen de koppen tegen elkaar, en daar zag je waar ik de hele avond naar heb staan kijken: twee mensen die elkaars zinnen kunnen afmaken, en dat de hele shoot ook deden.

Even verderop schoven ze rug aan rug op het warme asfalt, benen gestrekt, hoofden naar elkaar toe. Zo zitten doe je alleen tegen iemand die je blindelings vertrouwt.

Elk even apart

Voor de soloportretten heb ik ze met zachte hand uit elkaar moeten halen: eerst Dorien in het graan en onder de bomen, daarna Inge bij de dikke stam.

Het loonde. Hetzelfde avondlicht, twee heel verschillende gezichten, en op elk portret de blik van iemand die weet dat haar beste vriendin drie meter verderop staat te grijnzen.

Ravotten mag

Toen mocht het weer samen, en meteen goed: op elkaars rug tussen de bomen en over de weg, met veel gehinnik en welgeteld nul stabiele stappen.

Dit soort foto's valt niet te regisseren. Je kan alleen zorgen dat je klaarstaat op het moment dat het gebeurt.

Het tweede bedrijf

Halverwege de avond doken ze even weg en kwamen ze terug in outfit nummer twee: een rood rokje en een jurkje met rozen. De treurwilg deed dienst als decor, het droge gras stond vol tegenlicht, en omdat stilstaan geen optie was werd er meteen gesprongen, allebei tegelijk de lucht in.

Daarna besliste iemand dat optillen een goed idee was, en dat bleek nog te kloppen ook: Dorien op de rug van Inge, benen gestrekt, hakken boven het gras. Het zag er moeiteloos elegant uit, alsof ze het thuis gerepeteerd hadden.

Dikke knuffels

Na het circus kwam de stilte: armen om elkaar onder de wilg, hoofden tegen elkaar, het gras als een gouden waas op de voorgrond.

Vriendinnen die alles van elkaar weten, bij wie de ouders van de een gewoon een tweede thuis van de ander zijn: op deze foto's hoef je dat niet uit te leggen. Het staat erop.

Nog eens voor de lens

Ook de nieuwe outfits kregen hun eigen portretten, met hetzelfde recept: drie meter afstand, en avondzon die precies deed wat avondzon moet doen.

Dorien in het zwarte topje met de rode rok, Inge in het rozenjurkje in het goudgele gras, allebei met dezelfde blik: die van iemand die weet dat haar beste vriendin net buiten beeld staat mee te lachen.

De slappe lach

Daarna kwam het licht waar je op zo'n avond op wacht: de zon vlak boven de velden, laag genoeg om overal tussen te kruipen. Alles wat erin staat krijgt er een rand van mee.

Vanaf dat moment heb ik nauwelijks nog iets gevraagd. Onder de treurwilg kregen ze de slappe lach, en daar zijn ze een tijd niet meer uit geraakt.

Het pad in het laatste licht

Toen zijn we het pad opgegaan, waar de zon recht tussen de bomen door kwam. Dat licht doet het werk: het legt een rand om het haar en maakt van een gewone landweg iets waar je naar blijft kijken.

Ze hebben elkaar daar vastgepakt zoals ze dat de hele avond al deden: van achteren, en wang tegen wang.

Op de schouders

Naast elkaar tegen de open lucht, en toen besliste iemand dat het hoger moest. Dorien is op de schouders van Inge geklommen, armen wijd, en die van beneden lachte even hard mee.

Bij zoiets sta ik zelf een eind achteruit. Alles wat je nodig hebt staat er al: twee mensen, een leeg pad en een lucht die net begint te kleuren.

Tot het licht op was

Afsluiten deden we in het malse gras: allebei op hun rug, kruinen tegen elkaar, en ik erboven. Eerst dicht bij hun gezichten, dan een stap achteruit, met het gras als enige achtergrond.

Als deze avond één ding bewijst, is het dat zo'n vriendschap wel tegen wat afstand kan. Die draag je overal mee naartoe.