Ooit schreven we brieven

Iris leerde ik kennen in een pretpark, toen het nog Walibi heette en ik een jaar of veertien was. We hebben daarna een tijd brieven geschreven, zoals dat toen ging: op papier, in een envelop, met een postzegel erop. Daarna werden we volwassen en verdween dat vanzelf. Tot er jaren later uit het niets een bericht kwam, met een reden die ik sindsdien vaker aanhaal: of ik kon komen fotograferen nu Elien nog een beetje hun klein meisje is.

Het park van de zomerfeesten

We spraken af op de Schorre in Boom, het domein waar in de zomer Tomorrowland staat. De rest van het jaar is dat gewoon een heel net park: gras, water, houten trappen, bruggen, en een paar bouwsels van hout waar je op kan klimmen.

Voor een reportage is dat een geschenk. Je hoeft er niet ver te lopen om iets anders te vinden, en alles staat er verzorgd bij.

Nu ze nog klein is

Dat zinnetje is precies waarom je zo'n reportage laat maken. Niet omdat er iets te vieren valt, maar omdat je merkt dat er iets aan het veranderen is en je dat nog even wil vasthouden.

Iris stelde de lente voor, bewust vóór het seizoen waarin ik vooral communies fotografeer. Elien had er zelf duidelijk zin in: ze rolde door het gras, liet zich optillen door haar papa en lachte de hele tijd. Michael tilde haar op alsof ze nog half zo groot was, en op die leeftijd kan dat nog net.

Een poging tot een gezinsfoto

Daarna volgde het onderdeel dat op elke reportage hetzelfde verloopt: de gezinsfoto. Met z'n drieën netjes samen, iedereen tegelijk naar de camera.

Dat lukt zelden meteen, en dat hoeft ook niet. De beelden waarop het nét niet lukt zijn vaak de leukste van de reeks, en die hou ik dus ook.

Iris en Michael

Tussendoor heb ik die twee alleen gezet, aan het water, met de houten steiger achter hen. Wie voor de kinderen komt, denkt daar meestal niet aan, en toch is het vaak het beeld dat het langst aan de muur hangt.

Ze stonden er meteen op hun gemak bij, en dat scheelt. Ik hoef dan niets meer te bedenken; ik zoek alleen nog de goede hoek.

Op de houten trappen

Verderop ligt een brede houten trap die tot in het water loopt. Zulke lijnen zijn goud waard: ze geven een beeld structuur zonder dat je iets moet toevoegen.

Op een van de beelden komt Elien er achter haar ouders vandaan piepen. Dat had ik niet gevraagd, en het is precies wat zo'n dag echt is.

En dan toch met z'n drieën

Op diezelfde trap lukte het wel: alle drie samen, dicht bij elkaar, iedereen ontspannen. Soms moet een gezinsfoto gewoon even wachten tot niemand er nog aan denkt.

Even zij tweeën

Terwijl Elien wat rondliep, heb ik Iris en Michael nog wat langer op die trap gehouden. Zij zaten daar te lachen om iets dat ik niet gehoord heb, en dat zijn de beelden die je wil.

Elien alleen op de brug

Daarna was het weer haar beurt. Ze liep over de houten brug, keek om, en had door dat er een camera stond zonder dat ze daar iets voor hoefde te doen.

Kinderen van die leeftijd hebben dat vaak: net oud genoeg om te weten wat een foto is, net jong genoeg om er niet stijf van te worden.

Weer bij mama en papa

Even later kroop ze weer tussen haar ouders in, en werd het opnieuw een gezinsbeeld. Dat is de hele dag zo gegaan: los, samen, los, samen.

Nog eens aan het water

Bij het water hebben Iris en Michael nog een paar beelden gekregen, met de rode vlaggetjes van het domein achter hen. In de zomer staat daar een podium; nu was het gewoon stil.

Draaien op het pad

Op het brede pad begon Elien te draaien, met haar jurk mee. Dat gebeurt vroeg of laat op elke reportage met een meisje van die leeftijd, en het is elke keer opnieuw het moment waarop ze vergeet dat er iemand staat te kijken.

Verderop lag een hinkelpad in de grond gefreesd. Ze is er meteen bij gaan zitten, en dat werd een van de rustigste beelden van de dag.

Klimmen op het hout

Op de Schorre staan van die grote bouwsels van hout, opgestapeld tot iets tussen een berg en een troll in. Elien is er zonder aarzelen op geklommen.

Ik ben er onderaan gaan staan en heb haar tegen de lucht gefotografeerd. Zo lijkt het alsof ze op de top van iets staat, wat vanuit haar gezien waarschijnlijk ook zo voelde.

Achter de hoek vandaan

Bij het zwarte kunstwerk verderop kwam ze om de hoek piepen, en stak ze haar tong uit. Dat mag, en dat staat er dus ook op.

Dat is trouwens het voordeel van een reportage die al een tijdje bezig is: op dat moment kent een kind je genoeg om je uit te dagen.

Iris en Michael waren ondertussen van kleren gewisseld, en zijn onder dat kunstwerk nog even blijven staan. Die zwarte balken tegen de lucht maken van twee mensen vanzelf een silhouet.

Ergens tussen die eerste brieven en deze namiddag zit een halve mensenleeftijd. En dan sta je daar opeens met een camera bij het gezin van iemand die je ooit een envelop stuurde. Dat is het leukste wat dit werk kan opleveren.