Een laatste avondmaal in de tuin

Vlechten voor een ronde spiegel, een boeket van witte dahlia's en een first look tussen de gasten in de tuin. Een blauwe Mustang naar het gemeentehuis van Brasschaat, waar een stenen leeuw de trap bewaakt, en thuis een lange tafel op het gras voor een laatste avondmaal met vrienden. Daarna de Kalmthoutse heide, met zand, dennen en een grote lucht, en 's avonds in Domein Martinus een boeket over de schouder, een schatkaart en een eerste dans naast een vuurfontein.

De dag begon in een lichte kamer met witte muren, met een penseel en een paletje make-up, en met veel gelach. Daarna werd het haar van Elske gevlochten en opgestoken, en keek ze in een ronde spiegel hoe het werd.

Dan de jurk: strapless, soepel en lang, met een split en een rij haakjes in de rug die een voor een dichtgingen. De schoenen, een armband om de pols, en nog een laatste toets aan de lippen.

In de tuin achter het huis stond Thomas al te wachten, in een donkerblauw pak met een grijs gilet en een vlinderdas, en met in zijn handen een boeket van witte dahlia's. Rondom hem stonden de familie en de vrienden op het gras.

Elske kwam naar buiten, over het gazon, en kwam achter hem staan. Toen hij zich omdraaide, moesten ze allebei lachen.

Daarna een groepsfoto met iedereen op het gras, en een kus waar de hele tuin voor juichte. En tussen de gasten door een eerste glas, met het boeket nog stevig in de hand.

Voor de deur stond een blauwe Ford Mustang met twee witte strepen over de motorkap. Even nog over het tuinpad, even poseren langs de stoep, en dan stapten ze achterin, met de dahlia's op de schoot.

Aan het gemeentehuis van Brasschaat, een gebouw van rode baksteen met een stenen trap en een sierlijke zwarte leuning, stonden de gasten al te wachten. Er werd begroet en gelachen, en dan liepen Elske en Thomas samen de trap op.

De trouwzaal was licht, met hoge ramen, en zat helemaal vol, tot tegen de muren. De ambtenaar met de gele sjerp las voor, en in de zaal werd er geluisterd en geglimlacht.

Dan het jawoord en een kus, en de ringen, een voor een aan de vinger geschoven. Ze tekenden aan een witte tafel, en daarna de getuigen.

Op het einde kregen ze nog iets mee: een ingelijst gedicht van Herman Gorter, dat begint met "bij het denken aan de liefde heb ik liefde lief".

En dan naar buiten. Bovenaan de trap, naast een stenen leeuw met een schild, staken ze hun armen in de lucht, en beneden op het plein stond iedereen klaar om te feliciteren.

De receptie was bij hen thuis, in de tuin achter het huis met zijn houten gevel. Midden op het gras stond een lange tafel met een wit tafelkleed, en daar schoven Elske en Thomas aan met hun vrienden, allemaal aan een kant, zoals op het Laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci. Met Elske in het midden, en met armen die alle kanten op wezen.

Rond de statafels werd er geklonken en bijgepraat. Even kwamen de paraplu's boven, in blauw, wit en geel. En op het terras stelden de vriendinnen zich op voor een foto, en dat ging luid.

Daarna reden we naar de Kalmthoutse heide. Daar hoefde er niet veel te gebeuren: dicht bij elkaar staan, het boeket tussen hen in, en lachen om niets.

De heide heeft van alles. Witte zandvlaktes onder een grote blauwe lucht, waar Elske Thomas aan de hand meetrok. Een oude grove den met een lange, lage tak. Jonge dennetjes, hoog gras en een bosrand vol zonlicht.

De ringen legde ik daarna in een witte dahlia uit het boeket.

Het feest was in Domein Martinus, met een groot gazon, strak geschoren hagen en een witte villa. Daar begon het met een groepsfoto van alle gasten, die op het einde de lucht in sprongen, en daarna de familiefoto's op het gras.

Het aperitief was buiten, in de avondzon, tussen de witte tafels en de stoelen op het gazon. Ik deed wat ik op een receptie het liefst doe: gezichten zoeken.

Onder de pergola namen Elske en Thomas zelf het woord, zij met de micro en hij met het blad. En op het gras gooide Elske haar boeket over haar schouder, naar een rij vriendinnen.

Binnen in de feestzaal stond er een podium klaar voor de band, en daar werden de speeches gegeven. Er werd geklonken, voorgelezen en gelachen, en tussendoor kregen Elske en Thomas een fles en een verzegelde brief, en een getekende schatkaart met een kasteel en een kompasroos.

Aan tafel werd er gegeten, gepraat en gelachen. Er werd nog een woord gesproken voor het podium, en op het einde stond Thomas zelf op het podium bij de band, met zijn arm in de lucht.