Charlie bracht de ringen

Een rode loper van de voordeur tot aan een oud Volkswagenbusje, een glazen paviljoen vol volk in het blauw, en een zanger in een turquoise pak. De ringen kwamen aan bij een golden retriever met een strikje om, die daarna gewoon mee op de foto ging. En 's avonds stonden er steden op de tafels, lazen haar ouders Aurélie aan het huilen, en kwam het dessert binnen met sterretjes.

Wie die ochtend de straat in reed, wist meteen waar het te doen was: van de voordeur tot aan de stoep lag een rode loper. Aurélie had de nacht ervoor nog eens bij haar ouders geslapen, voor het eerst in lange tijd.

Na een douche en een ontbijt kwam Marijke van By Mary with Love, voor het haar en de make-up, en begon wat Aurélie zelf de verbouwing tot bruid noemt. Op haar oogleden kwam een veeg helder blauw. Daar zit geen diep verhaal achter: blauw stond haar goed, en dus werd het meteen ook de dresscode, a touch of blue.

In de zetel gingen eerst de schoenen aan, wit, met een enkelbandje. De jurk kwam pas op het laatst: een lijfje van kant, een rok in lagen, en op de rug een rij knoopjes waar geduld voor nodig was. De sluier was lang genoeg om er met twee aan te moeten dragen, en haar mama hielp hem vastzetten.

Aan het einde van de rode loper stond het vervoer te wachten: een oud Volkswagenbusje in zachtgroen, met een tuil bloemen aan elke spiegel. Het was een idee van haar papa, die van oldtimers houdt, en voor Aurélie een complete verrassing.

Hij wachtte haar op aan de voordeur, in een donkerblauw pak met een lichtblauwe das. Hij glimlachte heel erg, en Aurélie dacht dat hij een beetje emotioneel was, iets wat hij niet graag toont.

Amber, haar maid of honor, schikte de sluier over de volle lengte van de loper. Dan nog een foto met haar mama, in kobaltblauw, en toen was het tijd.

De rit verliep anders dan gepland. Op de snelweg zat alles vast, met nog dertig kilometer te gaan, en haar papa, anders extreem geduldig, verloor zijn geduld. Hij vroeg de chauffeur over de pechstrook te rijden, en belde naar haar mama en Amber, die in hun eigen versierde auto's volgden: "gewoon volgen, ik betaal de boete wel". Zo reden ze de file voorbij, met veel bekijks en veel lachende gezichten. Een boete kwam er nooit.

Ze kozen voor iets moderns, in Antwerpen, met zicht op de stad vanaf de overkant van de Schelde. Bij de ingang stond een bord, Welcome to the wedding of Aurélie and Eduardo, en in de buxus ernaast staken twee vlaggetjes, een Portugese en een Belgische. Eduardo's Portugese familie en een paar vrienden waren erbij, en de vlaggen pasten bij hun thema: reizen.

De ceremonie was in een glazen paviljoen in de tuin, met treurwilgen erachter. Er was zoveel volk dat de stoelen tot buiten op het gras stonden. De bruidsmeisjes in het nachtblauw hielpen Aurélie uit het busje en gingen haar voor. Eduardo stond vooraan te wachten, in een koningsblauw pak met een lichtblauwe strik, en Aurélie kwam binnen aan de arm van haar papa, op haar favoriete lied uit The Lion King: The Circle of Life.

Ze zaten naast elkaar onder een houten boog met witte doeken, en luisterden. Naar de voorgangster in haar lichtroze jurkje, die mee de teksten van de ceremonie en van hun geloften had geschreven. Naar een bruidsmeisje dat haar tekst van een blad las en moest lachen van de zenuwen. En naar een zanger in een turquoise pak, een van de beste vrienden van haar ouders, die het podium op wandelde en hen van dichtbij Can You Feel the Love Tonight toezong.

Voor de geloften gingen ze rechtstaan, tegenover elkaar, elk met een blad. Vooral Eduardo zag spreken voor een groot publiek niet echt zitten, en dat was voor Aurélie helemaal oké. Zij sprak in de microfoon die de voorgangster voor haar vasthield, en hij keek naar haar zoals je alleen op die dag kijkt.

En toen moesten de ringen nog komen. Achteraan in het gangpad verscheen een man met een leiband, en aan die leiband een golden retriever met een zwart strikje om en een zakje aan zijn halsband. Charlie. Hij nam zijn tijd, snuffelde links en rechts aan wie hij kende, en leverde vooraan af met een sprong tegen de bruidegom.

Dan ging het snel: een ring, nog een ring, een kus, en een zaal die rechtstond om te klappen.

Daarna gingen ze samen het gangpad weer af, door het applaus heen, en bij het welkomstbord kreeg Aurélie er nog een kus bovenop, achterover in zijn armen.

Op de receptie werden er oesters opengestoken en gingen er plateaus vol hapjes rond. Buiten zat een pianist aan een zwarte vleugel te spelen, met zicht op de stroom. En pas toen iedereen door elkaar stond, zag je hoe goed de dresscode gevolgd was: kobalt, hemelsblauw, turquoise, nachtblauw. Charlie wachtte ondertussen braaf aan zijn leiband, strikje nog altijd om, tot het zijn beurt was.

Voor de foto's met z'n tweeën moesten we alleen de tuin uit. Daar lag een strook hoog gras met treurwilgen, en aan de overkant van de Schelde de skyline van Antwerpen. Ze begonnen voorzichtig, voorhoofd tegen voorhoofd. Toen mocht Charlie erbij: hij ging tussen hen in zitten alsof het zo afgesproken was, en kreeg van twee kanten tegelijk een kus.

Dat Aurélie kan dansen wist ik al lang: ze was ooit mijn salsapartner. Veel aanmoediging was er dus niet nodig. Een draai onder de arm, een dip tot bijna in het gras, en Eduardo die vrolijk meedeed en er af en toe een eigen pasje tussen gooide.

De ringen kregen intussen een plaatsje tussen de bloemen.

De groepsfoto's begonnen zoals het hoort, met de families netjes op een rij, en de bruidsmeisjes die hun boeketjes in de lucht gooiden. En toen kwamen de vrienden. Ze tilden Aurélie op, en dan ook Eduardo, en hielden hen allebei horizontaal tot er gekust was. Het boeket ging daarna met een boog over haar schouder en belandde bij een vrouw in een jurk vol kleuren, die er meteen een vreugdedansje mee deed.

Wie zijn plaats zocht, vond zijn naam op een blauw bagagelabel. De tafels heetten naar steden, Paris, Rome, Annecy, met naast elk naambordje een kleine wereldbol: het thema reizen tot op de tafel. De zaal was licht en open, met grote witte lampions en een wand van glas naar het water toe.

De intrede was er één met kushandjes, en even later stond Aurélie zelf op, met de microfoon in de hand en het water achter zich, en gingen rondom haar alle glazen omhoog. Op het menu stond Start to share, en zo ging het ook: schalen midden op tafel, en daarna de grill, waar het bruidspaar gewoon mee aanschoof.

Toen gingen haar ouders aan de microfoon staan, naast elkaar, elk met een blad, en lazen om beurten. Je kon het volgen op het gezicht van Aurélie: eerst lachen, dan een hand voor de mond, dan tranen, en dan weer lachen door de tranen heen. Op het einde stond de hele zaal recht, met het glas in de lucht.

Bij het dessert stond op het menu maar één woord: Surprise! Het werd een taart van drie verdiepingen, met karamel langs de randen en sterretjes die nog brandden toen ze binnengedragen werd. Daarna ging er een projector aan, en iedereen kwam in een halve cirkel rond het scherm staan.

En dan de eerste dans. Wie met een salsadanseres trouwt, weet wat hem te doen staat: er werd gedraaid, gedipt en met de armen gezwaaid, en de bruidsmeisjes stonden langs de kant mee te deinen. Bij de uitgang hing een bord vol jutezakjes: Thank you! Take one home for your hangover.